Ja-woord bij de geit
Vanmorrge vroeg ston ik op ‘t Bléékveldje bij de Geit. In m’n bodschappetaske ‘n vers bròòd. Grof volkore. De Peperbus wees ellef over ellef aan, mar d’r was gin mens. Ik ston dèèr allééneg, want ‘s morregesvroeg op ELLEF-ELLEF is ‘t nog nie zo druk dèèr.
Ja, ‘n enkel bruidspaar stortte d’r eige voor de foto ‘t ééuwege uweleksgeluk in bij de sokkel. Ik ston dèèr mar en ik keek d’r naar. Ze ware verkleed, zag ik. Nie in pietelèèr en smettelòòs witte trouwjurrek, neeje: in d’r dweilbulle!
Mieke en Rob zouwe ‘s aves, bijgelicht deur ‘t fakkelvuur, trugkomme zee de krant. Same mee al zullie bruidsgaste die uit alle oeke n’en gate van ‘t land ware gekomme om mee te beleve wa bruid en bruidegom zo onverbrekelek mee mekaar verbonde n’ad.
Die gaste adde netuurlek gin flauw idee wasse aan moese trekke, oewel as “aap” of “benaan” komme ten stengste verbòòje was.Ik was netuurlek stikbenuuwd wattie mense saves ammaal aan zouwe doen. Op z’n “Sjiek Oeteldonks” of as Super Mario? Meschient in ‘n bloes mee “I like pils” of in ‘n neutrale stripkestrui.
Maar waar ik ‘t nuuwsgieregst naar ben, is wasse d’r van zouwe denke. Van da flakkerend fakkellicht, ‘n koets mee zonder pèèrd d’r voor en ‘n Prins en z’n nuuwe Nar (nog in de verpakking),en ‘n òòp drukdoende boere rond ‘n bròòdmager bronze standbééldje van ‘n geit. Middenin ‘n bedje van ‘n frisgroen grasveldje, mee ‘n krans rond z’n nek en overgote mee ‘n luchteg sausje van sappege miezerrege.
Wa zouwe ze denke? Wa zouw t’r in die mense n’omgaan? ‘n Oud-Germaans offerféést? De g’eime rippetisie van ‘n buitemedèl boere- n’en boerinnekoor? ‘n Dimmestrasie tege n’t één of ander? Wie wit.
Toch zouw ik ze gère zien staan: in d’r gauw-gauw bij mekaar gerapte bulle. In ‘n kerstmannepak, ‘n ouwe glitterjurrek, ‘n verschote n’overjas of ‘n vuste nauw geworre trouwpak mee fantasie-stropdas?
Ik oop mar dasse ‘t in die ongewòòne, buitelandse bulle naar d’r zin g’ad zulle n’ebbe. Middenin da werreme nest vol Krabbe. Middenin ‘t nét aangewakkerde Vastenavendgevoel van me-leve-nog-lang-en-gelukkeg. Mè , net neve de sokkel, ‘t dolgelukkege bruidspaar die mekaar diep in d’oòge kijke en gin woorde nòòdeg ebbe. ‘n Soort van Kale n’Eed aan mekaar zogezeed. En nét op da mement zette de Prins Wannes’t licht op groen mè z’n lichtkogel.
En me dweilde nog lang en gelukkeg.
