't Zitter op - 't Staat'r op
Watte? Ja, ‘t Nuuwe Liedje n’is fleeje week opgenome. In Illeversum waar me n’al jare komme. In de Wisseloord-studio’s. Da’s ‘n Grijsgrauw betonne Legobunkergebouw uit de jare zeveteg wa wa verdwaald in de Gooische bossche staat.
‘t Klinkt meschient gek, mar naar al die jare n’is ‘t toch ‘n bietje vertrouwd. ‘t beroemde Bééld van Wim Sonneveld as Nikkele Nelis is gevloge, mar binne asemt nog alles de tijd van de Beatles en de Rolling Stones. M’ebbe d’r zellefs nog ‘n kirke getafelvoetbald mee Peter Koelewijn, liepe de meide van LUV tege n’t lijf (nie aspres), knikte n’onderwijl André van Duin goeiendag en ginge zo kopke n’onder in die Illeversumse glitterwereld. Artieste n’onder mekaar zogezeed.
En die muzikante práte n’ok anders onder mekaar. Over ritmes, overspraak volumes en bekking vocals. En over “bekking” gesproke, In de jare tacheteg wier zo’n studio dus kepleet mee technici afg’uurd deur Mick Jagger en de Rolling Stones. En deur ons netuurlek: de Leutege Ploeg uit Berrege n’op Zoem.
Tusse d’opnames deur konde oew stembande n’n bietje sméére aan de tòòg. Want d’r was ok ‘n kefeeke bij. Ik ston nét ‘n sjokomel te bestelle, toen ik achter mijn oorde: “EXCUSE, ME…” , mee ‘n diepdonkerbruingeròòkte stem. Ik keek recht om en dèèr ston Mick Jagger! In levede lijve! Mick Jagger van de Rolling Stones! Ik was toetertijd meer fen van de Beatles, maar da zee ik netuurlek nie. Waarop Wim van Vliet, die net ‘n sjuderanske wilde bestelle, dròògweg vroog:”Is da d’n beroemde zanger of zo?” Mick Jagger! Da kredde op zo’n mement nie uitgeleed, nouw nòg nie feitelek.
D’r ang allééneg nog mar ‘n foto van Mick in ‘n achterafgangeske. Brééd fermaat, anders paste z’n mond d’r nie op. Lachend kektie naar mijn vanaf z’n grijze muur, asof t’ie wil zegge: “Witte nog?” B’alleve die foto is t’r nóg ‘n aandenke: z’n GITAAR! ‘t Instrement wa duzende mense n’en meskes in katzwijm dee valle! Micks GITAAR! En zo recht voor ‘t pakke! ‘t Zal wel de bezwijmende Illeversumse wereld gewist zijn, de artestieke praat over “lopkes”, “ritmes”en alle mogeleke “klankkleure”, die mijn toen één van zullie dee voele.
Rock-artiest, verblindende spots, dreunende bokse, ‘n muur van geluid. Ik zag m’n eige n’al staan in da gegil van die meskes. Dèèr kom d’as rockgod amper bovenuit! Ik weet nie wa mijn bezielde: ik greep da d’eileg instrement van Mick van de muur. Nie om op te speule (ik ken gin noot leze), mar om evekes, ‘n secondje mar, Mick te magge zijn.
En toen ging ‘t inbraakalarm af. ‘n Gejank as van vier’onderd katte op ‘n zwoele zomeravend klonk in alle betonne oeke n’en gate. Ik wis nie oe gauw ik da ding trug moes ange. En toen de bewaking d’n oek om kwam zeile, kon ik allééneg mar zo’n bietje verlege lache. Mar wel mè zo’n breeje bek as Mick.
