'n Avendje IJsbeer
Me zouwe n’eerst as snééuwpop gaan, want as zjurielid bij de Dubbelstriet Pereet motte as één (snééuw-)man en unaniem anoniem optreeje. Dèèr ebbe de mense vertrouwe n’in.
Me gleeje dus ‘t Wereldwije Web op. Nerreges ‘n snééuwpopkop te vinde, teminste nie op ‘t Noordelek ‘Allefrond zo bleek. Smienke dan mar? Neeje, want dan zouw alleverwege d’n avend de witte smienk al van oew gezicht druppe n’as natte snééuw. Wa dan?
As “ijsbeer” was ‘t dichtste bij de Poolsirrekel wamme konne bedenke. Mar oe kredde zo gauw vier ijsberevellepakke-mè-kop bij mekare? Ok ier brocht ‘t Web uitkomst. Van schots naar schots surrefend kwame me te lange leste in Amsterdam-Noord uit. Dèèr vonne me n’n kop die aangepreze wier as “man met zwarte snor”. Toch mar besteld op goed geluk. Ok in Lapland ware d’r bere-kestuums te bestelle, mar die zouwe pas later in ‘t voorjaar geleverd kenne worre. As de permafrost z’n eige ad truggetrokke, begrepe me.
Tot iemand op ‘t idee kwam gewòòn ier in Berrege Jantje Rommel te belle. “Ja”, zee Joris gelijk, “die ebbik op voorraad, oeveul wil d’r ebbe?” Zodoende ware me nét op tijd kepleet, wa koppe betreft dan. Vier witpepiere ketelpakke zouwe n’ons berevel zijn. Gelukkeg trof ik maat XL, want ik ad m’n eige dik aangekleed.
In kefee De Mortier adde me n’afsgespoke om ons aan te tuige. De koppe ware prachteg, mar de pepiere pakke ware voor slangemense bedoeld, nie voor ijsbere. Zo eindegde n’ik leggend in de pas-gebore-bebie ‘ouding achterin ‘t kefee om leggend da pak om m’n lende te krijge.
Mar ‘n ijsbeer is nie voor één wak te vange, dus eve later schove me mè d’ons viere bij de Krabbeklutsers binne. Dèèr was ‘t werrem en gezelleg zowas altijd. En ‘n mens kom t’r niks te kort. Ok ‘n ijsbeer nie. Rijkgevulde schale mee zee’ondeworst en blokskes pikante pingwin-kèès dreve verbij en regelmateg kwam zo’n Klutser vrage wamme wilde drinke.
En me konde recht as zjurie aan de slag, want ‘t eerste bendje kwam al deur de plestieke tochtflappe aanmarsjere. ‘t Wier ‘n bonte n’avend dèèr in de Stadsschuur aan de Dubbelstraat. D’r was feitelek mar één min-puntje: m’n maske. ‘t Wouw gewòònweg nie passe n’op m’n gezicht, oe ik ok froemelde n’en plooide. Ieleke keer as ik opston om ‘n bendje n’aan te moedege, schoot da rotding naar achtere en moes ik deur de neusgate kijke. Ok ete ging nie vlotjes. Da mot ‘n vrééselek gezicht gewist zijn. A’k in ‘n stukske leverworst wouw bijte dan leek da meer op ‘t in stukke scheure van ‘n onschuldege zee’onde-bebie. ‘t Pebliek voor de zjurietafel deinsde dan achteruit en ik zag d’r ééne schielek ‘t nummer van GrienPies belle, oewel de twalette gewòòn buite stonne. Op ‘t lest e’k mè d’n bonnestiekske allebei m’n neusgate bij mekare gebonde. Toen pas addik weer wa ketakt mette buitewereld.
‘t Wier ‘n schitterende n’avend die pas eindegde n’in kefee De Slok waar de Werreme Gollefstròòm van de Vastenavend ons liet aanspoele. Dèèr nome me nog ‘n afzakkertje. Da docht m’n maske n’ok , nét toen ik ‘n schrobbelèrke aan m’n gummi berelippe wilde zette. Te laat oorde n’ik d’ijsblokskes leuteg tinkele vóórdasse via da verrekte maske n’in m’n kraag verdwene. As échte deurgewinterde ijsbeer gifde dan gin krimp, ok nie as , tuisgekomme, ‘t leste ijsblokske van bovenaf nét oew bilnaad binneglipt.
