Narreke Boschman
Bij de Vincentius of bij de Kringlòòper ziede ze nog wel ‘s, agge teminste geluk et. Steketee- of Narrepakskes op kinderfermaat. Deur naald- en draadoma’s in mekaar genaaid mè d’t naaimesjien onder de lamp in d’achterkamer bij ‘n tevreeje snorrende kolekachel. Toe de kleine jong d’r definitief uitgegroeid ware, zijn ze nog jarelang bewaard ( “zonde n’om weg te gooie”) en dèèrnaar tóch d’n uis uitgegaan.
De Steketee-pakskes adde duidelek de voorkeur, want ielek rechtgeaard Berregs kulleke ad in z’n jonge leve wel ‘s Steketee g’ad wille zijn. Mè zo’n piekellem van peper-mesjee en ‘n borstvol rinkelende avondvierdaagse-medallies. ‘n Paar lèèrze n’en ‘n ròòi nuske en ge kon zó mee d’n Intocht in.
Da lag wa d’anders voor de dragers van zellefgemakte Narrepakskes. Zullie idool konde allééneg mar in d’òògte zien, op de Prinsewage. Zellef stonde dan in oew veulkleureg pakske lengst de kant in de kouw. Agge dan geluk ad, zag t’ie oe en dee t’ie van “Agge mar leut et!” Dan voeld’as kinderNarreke de kouw nie mir, nee: ge wier gevuld mè d’n werrem gevoel tot in oew lerskes.
Da Narrepak is al éél oud, ééuwenoud zellefs. De Nar is feitelek ‘t Weze van de Vastenavend zogezeed: kleurrijk, vrijgevochte, tegedraads en…onaantastbaar! IJ mocht alles zegge, zellefs tege de Koning! Ok al attie ezelsore n’aan z’n kop en makte n’ie bokkespronge, ij zee waar’ede as ‘n koei! Da mocht enkelt mar mette Vastenavend as de wereld op z’n kop gezet wier.
De Berregse Nar kunde zó uittekene mè z’n zotskap en z’n kleurepak bont as ‘n zak kefettie, narrestokske, smienkgezicht en gekke puntschoene waar ge nie op ken lòòpe, enkelt danse. Tóch zag de Berregse Nar d’r één jaar totaal anders uit. Da was in 1951. Feitelek zou Sjaak Touw Nar zijn, mar die ad z’n errem gebroke (Nar zijn is ‘n riskant beroep), dus die kon nie. In zijn plek wier Theo Boschman voor ééne keer Nar van ‘t Krabbegat. En omdattie zo’n klein postuur ad, paste n’ie van gin kante n’in ‘t “échte” pak wa netuurlek klaar lag voor Sjaak Touw.
Vandèèr da voor ééne keer onze Nar ‘n éél ander pak aan ad, gewòòn z’n eige dweilbulle! ‘t Was eve wenne n’in 1951, mar ‘t was voor Theo “‘n pak van z’n art” en dèèr ging ‘t om! In de foto zie d’m: in ‘n soort van Pietepak, mee ‘n schuimkraag en ‘n ééle breeje sombrero-oed! Ze zeeje later dattie oed eve brééd was as Boschmanneke lang! Bleft de vraag wattie in da koffertje n’ad…
