Ge nimt t'r altijd wa van mee...
Zo, ‘t eerste wiekend zitter op! De Berregse Speule kenne beginne. En da trekt inéés éél wa vollek uit ‘t buiteland. Teminste twee busse n’uit Oeteldonk wiere gelost bij kalleme zuidoostewind op de Kaai. Twee busse vol gekleurde medeVastenavendvierders ìn ‘t ròòd, wit en geel (blauw zou later op d’n avend toegevoegd worre). En dasse welkom ware, da sprook vaneiges, ‘n Krab die déélt ruim’arteg z’n Berregse Leut.
‘n Enkeling uit Den Bosch ad de moeite gedaan om z’n eige n’n bietje aan te passe n’aan de gewòòntes en gebruike van ‘t Krabbegat mè d’n gerdijntje n’onder z’n Bossche sjaal. ‘n Paar adde zellefs ‘n paor zienekes uit ons Nuuwe Liedje onder de knie. Vedders liete ze d’r eige moeitelòòs meesleure mette Berregse Leutlawiene die op ‘t end van d’n avend zouw uitmonde in ‘n regelrecht Bossche Bal in ‘t Provoost’uis.
En z’adde n’ok d’r eige meziek meegebrocht: ‘n bend van enkelt jongelui mee gèèf wa d’ammezuur. Ze deeje de bejaarde balleke van ‘t Provoost’uis meetrille. As are n’op ‘n ond zo dicht op mekaar stonne me zo dus te verbroedere en te verzustere. ‘n Oeteldonker mee ‘n steek mompelde zellefs iets over ‘n Bossche Ambassade in Berrege.
Pas toen ik mè d’n werrem, voldaan gevoel naar uis liep, rook ik ‘t. ‘n Penetrante n’en irritante geur die z’n eige verspreidde mè d’ieleke stap die ik deej. En ja or! Prijs! Vuurròòie Joppiesaus van ‘n allefverteerde ‘amburreger ad z’n eige vermengd mette zachtgele zuurkòòl tot ‘n ongekende mélanzje , afgetopt deur ‘n kwak majenèès op ‘n bedje van vers, mette voete getrede zaagsel. GETVER!
Ik wier deur iederéén naargekeke die in ‘n straal van twee meter verbijkwam. Ik ‘inkepòòtte ‘t Ofstratje n’in. Ik eb nog nooit zóveul plek aan de tòòg g’ad toen’k ‘n afzakkertje noom bij de Slok. De stank was wezelek nie om t’arde. Oew bier sloeg t’r van dòòd in oew (plestieke) glas. Onderweg naar uis oopte n’ik wa regeplasse tege te komme, mar ‘t ad al weke nie geregend en de kefettie die ik onwillekereg “oprapte” mè m’n gummi prefielzole makte diezellefde zole ééns zo dik.
Tuis aangeland zijn’k nie wijer gekomme n’as ‘t kokesmatje achter de voordeur. Éél verzichteg pullekte n’ik de veters los en trok m’n schoene n’uit. Ik durrefde bekant nie te kijke. Mar in ‘t prefiel van mijn stoere stappers zag ik inéés waar ik diejen avend gewist was: ‘n flard vaalwit servetje uit ‘t Achterom, ‘n ruimbemete porsie ròòie Joppiesaus van de Dubbelstraat én ‘n felgele kwak majenèès mee zaagsel van de friettent bij de Stoelemat. En ik docht: “Verrèk, persies de kleure van Oeteldonk!”
