D’r ston al ‘n rij van ier tot Tokio. En wij mar denke damme d’eerste zouwe zijn, kleinzeun Cas en ik. Mar gelukkeg ston ik in de rij achter nét zo’n “verzamelgek” as ondergetekende. Me wisselde adreskes uit en sjeloersmakende ver’ale over in ‘t verleeje gedane gedane vondste. Ik voelde gewòòn daddet ‘n zielmaatje was. Ok em addet Vastenavendbulleverzamelvirus al vroeg te pakke.
Net as bij mijn. Ik mocht in de jare zesteg mè d’ons vader mee naar Antwerrepe, naar de Vogeltjesmart. Mè d’ons Volkswagebuske (SF-23-95) reeje me ‘s zondags al vroeg zuidwaarts. Toentertijd moeste nog lengst Put (Ollands én Bels), Ekere n’en Merksem om in die wonderstad aan ‘t Scheld te komme. En ‘n wondere plek was ‘t zeker: die “Veugelenmart”! G’ad gin òòge genogt. Gin ore n’ok. Overal oorde sappeg Bels klappe. Bij de vogeltjes, bij d’ondjes, mar veral bij de strante standwerrekers die tegelijk wondermiddele aansmeerde en de frankskes uit oew portemenee tòòverde.
En dan adde de bulleverkòòpers. Dèèr ware me n’ommes voor gekomme. Ons vader zocht in die ouwe rotzooi spulle n’om mee te gaan dweile en ik vergeet nooit oetie ‘n keer ‘n échte luchtalarrem-sirene n’op de kop tikte.
Ik weet nie oe wijd t’ie gekomme n’is mè z’n kebaal-mesjien, mar me n’oorde n’m mè d’Ome Janus Veraart saves mette maandagavend al dweilend en loeiend deur de Wouwsestraat verdwijne richting Mart.
Zo groeide n’onze kelèksie dweilbulle n’uit tot ‘n regelrecht bullepak’uis. Van donze dekbedde (me d’échte plumkes!) tot vogelkooikes en oeie en jasse n’in alle mate en kleure. Atter bij ons tuis al ‘s iets weggegooid wier, was ‘t in de carrenevalskist.
En ik eb zo’n donkerbruin vermoede daddik, gravend in die kist (feitelek ‘n ouw kinderbedje), gebete zijn deur ‘n bakterie. Voorgoed besmet mè d’t verkleej-virus. Gin wonder dus datte Vintage Vastenavend-winkel voor mijn ‘n stukske n’emel op aarde n’is. Ielek jaar weer. Dweilbulle ed’ommes nooit genogt!
In de wachtrij (nog mar één menuut!) bedocht ik daddet tijd wier om kleinzeun Cas z’n eige dweilpak uit te late kieze. Mè d’opa zellef op d’achtergrond. Kijke wattie zouw kieze! Opa zéllef viel voor twee ouwe oveniersjaskes die zo te zien al jare adde ange te beschimmele. Ze roke nog naar de vochtege grond van de Brabantse Wal. Dus opa was avast gelukkeg.
En toen kwam Cas mè z’n vondst. “Opa kekkes!” IJ ad ‘n gròòte ‘ondekop op. Wattie nie in de gate n’ad was datter ‘n pak bij oorde van ‘t fermaat Deense Dog. Dus dèèr ging opa voorlegge. Ik zag ‘m toen richting maskes schuive en eve later ston t’ie voor mijn mè zo’n nep-lere “bikersjaske” én ‘n rattemaske mè d’n skibril. Voor in ‘t motto te blijve. Z’n ogskes straalde deur d’òògsgate en opa zag daddet goed was.
Tuis emme same n’eerst die òògsgate n’uitgeknipt en die rattekop mee pleisters beplakt. “Zo lijk ‘t nét of t’ie in gevecht gewist is!” “Ja”,zee ik, ij kom , denk, zo te zien recht uit de Greb en da’s ‘n verrekkes gevaarleke plek!”Gewòòn gelukkeg same mè d’n plestiek maske, ‘n roesteg nagelscherke én ‘n ouw blauw overniersjaske.
Méér motta nie zijn.
