Leo was gewòòn...Leo

‘n Kameraad is t’r nie mir. Z’n plek aan de vergadertafel blef leeg. Mar in ons òòfd is t’ie d’r nog. LEO ‘ERREMANS is gewòòn nie weg te denke.

LEO die meschient nie zoveul zee, mar áttie ‘t woord noom , dan klonke n’altijd z’n gietijzere principes deur. Principes die gevorremd ware n’in z’n jeugd in de werremte van ‘t Fort, in ‘n gewòòn gezin van enkelt jonges.

LEO, ‘n mens mee ‘n buitegewòòn gròòt sosjaal art. Da konde bevobbeld merreke agge ‘n potje meddem ging dweile. Dan rakte me nie wijer as de tòòg. Dan leek ‘t wel ‘n resepsie: zóveul mense kende ‘m. Nie allééneg as Nar, mar zeker as “ééne van zullie”. Zo’n rol spulde nie, da bénde.

Veul bewondering was t’r ok voor de menier waarop t’ie z’n twee zeuns eigen’andeg et gròòtgebrocht toe z’n Joke d’r nie mir was. Toen zag d’m smorreges moei op school komme. En gin werrekdag wier overgesloge. Gin klacht kwam over z’n lippe: “Da doede gewòòn.”

Mar “gewòòn” is gewòòn nie genogt om LEO te beschrijve., Muzikant, gelòòvege koorzanger, leraar vol vakkennis, knutselèèr, (gròòt-)vader, ‘n man van vaste principes (en soms ok wa d’eigewijs)

En zo ééne was t’r gewòòn ééne van ons, gewòòn lid van onze klup.

LEO ‘ERREMANS: ‘n buitegewòòn gewòòn mens.

Vrind, me zulle n’oe misse, nouw en gewòòn van nouw af aan.