Bléékscheet

Op ‘n milde novemberzondagmorrege, nét voor 11/11 dee ik ‘n kort kuierweggeske lengst ‘t Bléékveldje. In ‘n laagstaand zonneke da nog ‘n éél klein bietje restwerremte n’uitstraalde.

De Geit zag t’r prachteg uit in da strijklicht en ‘t leke wel of d’r vel ‘n bietje gloeide. Ik ston t’r bij en keek t’r naar. En toen zag ik da’k nie allééneg was: ‘n vent van mijn leeftijd scharrelde mè d’n kinderschepke wa rond op die eilege grond rommetom de Geit. En ieleke keer schepte n’ie andeg mè z’n schupke ‘n verse ondedrol van ‘t vochtege gras.

Wa bezielt zo’ne mens? Ik vroog ‘t ‘m. Zo te zien was t’ie dèèr nie voor d’n eerste keer, want ij ad ‘n gezicht vol groeve n’en plooie. D’ouwe schorre n’en slikke gemonteerd op één gezicht zogezeed. En toen ik ‘m dus vroog wattie dèèr dee, plooide één zo’n groef z’n eige in ‘n droeve glimlach.

“Wa’k ier doen?? Poep rape! Edde soms stront in oew òòge?” Die bitse tòòn paste nie bij de vredege zondagmorrege, dus ik vroog vrindelek: “Veul werrek?” Da daddik nie motte doen. “Volleg mijn mar”, zeetie kort.
En zo liep ik ‘n ruimrondje mè d’m mee. Onderwijl kwam ik van alles te wete n’over de nalateschap van Berregse ‘onde. In geure n’en kleure vertelde n’ie oege ‘t best ken ruime mè dròòg weer atte keutels d’r eige goed late pakke. Mar da was andere koek atte R in de maand zat. Zowas nouw in novembeR. Dan edde veul van die vochtege kledders aan oew schup ange. Die blijve dan ange as kleine jong aan de moederborst.

En oe van die kefferkeuteltjes spontaan van oew schepke afrolle as murpels in ‘n knikkerkoeleke. Ik zal de lezer niet te diep meeneme n’in de details (ge mot meschient nog ete), mar ‘t schijnt da d’n ruimer ‘t mééste dol et mette drolle van Boevjees en Labradoedels . Die stinke én plakke. Om ‘t ardst. Die kredde mette beste wil van de wereld nie mir van oew schepke.

Of uit oew prefiel-zole, waddik ontdekte toen’k naar ‘uis wou lòòpe over da déél van ‘t Bléékveldje waar t’ie kennelek nog nie gewist was.