'n Konterscherrepe Neus voor de Leut
Uit ‘n uis’ouwe kommend mè d’enkelt ‘n ‘amer en ‘n nijptang om appelesienekisjes mee ope te breke, is ‘t bezoeke van ‘n bouwkot mee Wagetjes Kijke altijd wir ‘n òògtepunt voor mijn. Al m’n zorregvuldeg opgebouwde techniese kennis ken ik dèèrzo loslate n’op niksvermoedende bouwers.
Al in ‘t eerste kot was t’r gin wagetje te bekenne, enkelt kleurege kopkes op wiele van ‘n kinderbouwklupke. Dan mar ‘n durke wijer. Dèèr addik meer geluk. ‘n Gròòtsege bouwer vertelde dèèr over zullie wage asof t’ie nét vader was geworre. De wage was feitelek Optochtklaar, begreep ik. Z’oefde allééneg nog mar ‘t kot ope te gooie.
‘n Kot wijer addik meer geluk. ‘n Norse bouwer mee ‘n buitemedèl buigtang ston z’n eige moei te make op ‘n stuk uitstekend betonijzer(3 mm) Zoude da nie afslijpe?”, vroog ik kwansuis. “Dèèr kunde dan ‘t beste ‘n over’oekse slijptol voor neme!”, zee ik nog. “Lingsdraaiend”. Toen pas zag ik z’n ande die as bankschroeve in die tang knepe. Ik kon nog nét lingsdraaiend da kot verlate.
Ge mot de weg wete n’op ‘t Konterscherrep, zeker in de donkerte. En zo kwam ik op ‘n duister plekske terecht, vlak achter ‘n oliebollekraam. Dèèr bleek ‘n soort alternatief bouwklupke te zitte. Da bleek wel toen ik deur de netuurrubbere flappe de schemer in stapte. Vanachter ‘n netuur-oute paal verscheen ‘n miljeuvrindeleke bouwer. Ik docht eerst dattie ‘n pak sjek onder z’n neus ad, mar da was ‘n fééstneus-mè-zeewiersnor. Ik vroog: “Waar is jullie wage?” “Dèèr kekte naar”, was ‘t zweverege antwoord. “Mar ik zien niks!”, zee ik. “Da klopt, d’r is ok niks!”, zeetie snor wir, “dì d’is ‘n volkome sirkulèère wage: zo me begonne zijn, zo zijn me n’ok wir opg’ouwe!’ “Mè niks!”
“Mar edde dèèr ‘n jaar lang op gebouwe?”, vroog ik verbaasd. “Ja”, klonk ‘t aarzelend, “feitelek wel”. “Mar me n’ebbe dees jaar wel iets biezonders voor in d’n Optocht!” “Kom mar mee!” ‘n Zijdurke ging ope en wij de trap af naar beneeje. “Nooit gewete datte bouwkote n’ok kelders adde!”zee ik. “Sst, moel ouwe, dì wit ginniemand, ok de Geméénte nie!”, siste n’ie trug, terwijl t’ie ‘n fietslampke aanknipte. M’n òòge moeste n’evekes wenne. En m’n neus ok. Aan de weejeg-zoetege geur die t’r dèèrzo dikkeg ing. “‘n Wietplantaazje op ‘t Konterscherrep!”, schoot ‘‘r deur mijn ene.
“Kek, ier kweke me netuurneuze”, klonk ‘t uit ‘t duister. Ik zag ééle rije oute blombakke vol mee tupkes van verse gaze neuze. ‘n Soort van Vastenavendsperries die d’r kopke nuuwsgiereg bove de grond uit kwame steke.
“De leste òògst van dees jaar”, zee de kweker gròòtseg. “Dinsdag mette n’Optocht worre z’ammaal uitgedééld!” “Ma’k ‘r ‘s één perbere?”, vroog ik. IJ groef in ‘n bedje van vochteg vermale bierviltjes en belege kefettie naar ‘n volgroeid eksemplaar. ‘n Netuurrubbere elestiekske was zo gevonde en ik weer ‘t Konterscherrep op mè m’n nuuwe neus. IJ zat gegote, al ruukte n’ie wel ‘n bietje tiepies. En, eerlek is eerlek, ik eb diejen avend nog nooit zo’n fel gekleurde wages gezien. En ‘n beweging! Alles draaide tege mekare n’in en gin moter te bekenne!
Ik weet nie wa mijn overkwam, mar ik zijn zo’n wage n’ingekrope. ‘t Ging feitelek éél makkelek. Kop optille en binnenin de kestruksie verdwijne. Kat in ‘t bakske. Allerlei ‘andgrepe, ‘andremme en ‘andstange kwame n’op die plek same. Ik voelde m’n eige recht ‘eer en mééster over da gerijke. Ik trok en douwde lings en rechs asof ik ‘t klokkespel van de Peperbus bespulde. Verdomd, da leek ‘t! Of ik ver bove d’n Optocht as ‘n soort van leut-droon over ‘t parkoer vloog! Ik oorde de mense “Òòger, òòger”” roepe. En toen stòòtte n’ik m’n neus tege zo’n stale stang (3 mm) en viel bij mijn de kerstverlichting uit.
Ik wier wakker toen z’in alle vroegte die oliebollekraam kwame weg’ale en d’eerste bouwers arriveerde. Ik zat totaal verkrampt in m’n wage mè d’n bloedneus van ek-me-jouw-dèèr. Zo ebbe ze mijn gevonde, die aardege bouwers. En ze stonne d’r ammaal, van alle Konterscherrepklupkes. En ammaal adde ze ‘n stuk geréédschap in d’r ande. Ik ‘erkende ‘n over’oekse slijptol, ‘n zware bank’amer, ‘n venijnege steeksleutel (M6) en ‘n geméén glanzende poelietrekker. Ik wis nie oe gauw ik m’n eige uit da gerijke moes lostrekke, want ze kwame langzaam op mijn af, dreigend metter geréédschap wa dèèr feitelek éémaal nie voor bedoeld was.
Aan d’uitgang van ‘t Konterscherrep ston die vage, alternatieve bouwer mè z’n sjekneus én ‘n lachske n’op z’n gezicht. “Lekker nuske?” , vroog t’ie. “Ammaal puur netuur en miljeuvrindelek gekweekt!” “Motte dinsdagmiddag mar ‘s zien as iederéén lengst de kant onze neus op et!” “De mense n’ ebbe nog nooit zo’n gèève n’Optocht gezien!”
,
