Gezelle...G

`t Zonneke ad nog `n bietje rest-werremte n`over en strooide da mè d`n gul gezicht over de gevel van `t Gròòt Arsenaal.  De Berregse Brabantse Wal-reuze stonne zichtbaar te geniete.  Da gol ok voor alle volgelinge die die reuze n`n werrem art toedrage en as miere rond Ansjovion en Aspergilda rondkrioelde.  Ok `n dillegasie van de Reus uit Aarle-Rixtel was van der pertij en ze genote zichtbaar van de Berregse gastvrij’eid.

Want ondanks de werreme, gefrituurde sperries konde de kouw oew jas binne voele kruipe.  Dus trok éél de bubs naar binne.  Oewel de termostaat dèèrzo laag ston, was `t dèèr toch goed uit t`ouwe, zo dicht op mekaar en neve de tòòg.  Bij mijn zocht `n fris Jantje z`n plek naar beneeje ik ik docht tevreeje: “Méér motta toch nie zijn!”

Saves bij de Gezelle in `t Zwijnsòòfd was `t gezelleg druk zowas me gewend zijn.  Mè mekare lachte me n`om `t vertrouwde vollekstenéél waar dagge ieleke speuler kent, mar die tóch op de planke inéés in `n ander mens kenne verandere.  Ik zat in de zaal as in `n werrem bad en ik docht gelukkeg: “Méér motta toch nie zijn!”

D`n andere dag was `t op de Gròòte Mart ietske minder werrem.  Mar dèèr adde al gauw gin last van agge al die jong en zullie vaders en moeders klaar zag staan voor de Vestinglòòp.  Ok al was `t `n perkoer van `n kilemeter lang, `t ga wel lengst de bekende stratjes van ons Berrege, van ons “nest”.  Kek, dèèr worde as vaneiges werrem van.

En sebiet mè d`Ellef-Ellef wor bij de Geit de termestaat nóg `n bietje n`òòger gezet.  En ik docht stillekes bij m`n eige: “Méér motta feitelek nie zijn!”

Fotografie bergsestadreuzen.nl