berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

'n Bakske Leut

De Peperbus ston `n bietje n`in z`n eige gekeerd. Éél vaag kon d`m zien staan kleume in de grijze jannewarie-mist. `t Was zo`n midwinterdag alleverwege de Nuuwejaar en `t Neuzebal. Zo`n dag zonder kleur, geur of smaak.

 

Mar in d`r fletje brandde `n werrem-geel waxinelichje en ston de tilleviesie op Goeie Tijde-Slechte Tijde. Nie dasse d`r naar keek, mar `t gaf wa leve n`in uis. De zuster was net de deur uit en ze zonk mee `n diepe zucht in de bank. Mè d`n bakske leut én mette ouwe foto-albums die ze de zuster van bovenop de linnekast ad late pakke.

 

Evekes wegdròòme n`in de nevel van de tijd. En mè d`t omslaan van ieder albumblad kwame d`erinneringe steeds duideleker trug. De foto`s in zwart-wit, d`erinneringe werrem ingekleurd deur de tijd. En ze zag `t weer vóór d`r: de golleve van dweile deur de Wouwsestraat, `n kreketje trekke n`uit de muur van de Smalle Pijp, da glaske sjampoepel in de Soos, toen ze `n bietje teut geworre was, gezelleg mette vrouwkes rond de snorrende kachel carnevalspakskes naaie, Prins Nilles , òòg op z`n olifant. Erinneringe n`aan oeweige éél erreg levend voele.

 

En zomar, ge kon `t bekant nie ore, neuriede ze mee `n dun stemmeke `t Vastenavendliedje van “Lat ons de blommekes `s buite zette en blef nie aan de kant as `nne vaste plant…” Zonder erreg, zo mar, vaneiges, op zo`n misteg-kouwe wintermorrege in jannewarie, in `n Berregs bejaardefletje. Ik weet zeker datta d`n aard van `t beesje n`is.