berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Ocherrem

Ik liep lest lengst de Geit. In zo`n deurdreinerege rege, mè d`altijd wind tege. Druppels traande lengst m`n brilleglaze naar beneeje. De Geit, zag ik, bleef evewel fier overend in de novemberstorrem, ok al zwiepte de vlage rommetom d`r stèèrt. `n Bruine n`ond zocht schielek `n plekske n`om z`n ding te doen, terwijl z`n baasje verderop verkleumd aan `n werreme kop sukelademellek ston te denke.


“November op z`n allerzielegst”, docht ik. En ik docht ok:”Oe zouw de Geit al die “Heerlijke Avendjes”deurkomme amme sebiet messenalle kedokes uitpakke van die goedgeefse Goed`Eilegman?” Wa zouw t`r deur zo`n béést gaan amme sebiet de verwerreming nog wa d`òòger gaan zette, d`eerste snééuwbuie vanaf `t Scheld komme binnevalle en zellefs d`erdertjes bij nachte legge te rille in de kerstal?


Zouw zo`n Geit dèèr weet van ebbe? Of zouw ze, meschient eerder as ons, `t ééle zachte tikke n`ore van de kerstbòòme die stillekesaan al uit gaan valle? Zouw ze dan glimlache mettie bronze lippe asse zag oe de kleine jong wa weke later mettie zellefde kerstbòòme liepe te sleure deur de bruine blubbersnééuw?


Zouw ze dan stiekem denke: “Ziede wel, sebiet gaan de balle n`en de piek weer de dòòs in, zijn de lichjes gedòòfd en legge Jozef en Maria metter klein kinneke veileg en werrem onder de watte n`op zolder.


Ik zag de krans rond de nek van de Geit langzaamaan verkommere, verkrumele en vergaan. Vergete de leut-mè-d`t-korte-lontje van ellef-ellef, vergete de leut van één avendje lekker los. Ik poetste m`n brilleke dròòg en ik zee zogezeed m`n Natte n`Eed:

 

Geit,
verkleumde meid,
doe mijn `n lol,
en ouw nog eve vol,
want as de pakskes strakskes deur de schoorstéén valle,
dan denke me toch `n bietje n`aan jou, zo messenalle,
en mette Kersemus ope gròòt en klein,
datte Stille Nacht nie al te koud zal zijn.
Gij zijt van brons en nie van stéén,
die kouw die giert deur merreg en béén.
Ouw vol, Geit, bij dag en duisternis,
wit da d`t kommend jaar `n vroege n`is!

 

D`n bruine n`ond keek opgelucht en ik zweer `t: de Geit ok! Ziede, bééste voele da…