berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Ge kreg t’r ’n kleur van

Me zitte messenalle n`in de “niks-tijd”. `t Is gin weer, niks as licht- of donkergrijze regedage, de fééste zijn verbij, de strate leeg, futlòòs, net as de mense… Zoude denke.

 

Docht `t nie! Nét as de Greb onderlengst Berrege, zo stròòmt de Vastenavend stillekes bij ons binne. Mar ge mot goed kijke. Dan ziede in oew brievebus de schooibrief, dan opent `n jubelerende bouwklup avast as eerste de deure van `t bouwkot, kreg Frans van Vliet `t inéés stééndruk meej `t reejanimere van vast-ingeslape instremente, vul Jantje Rommel z`n schappe avast bij en kunde bij de dweilbullewinkels oew voorraad uitgaansklere weer aanvulle. Ik bedoel: `t ís t`r wel, agge mar kekt.

 

In `n opgetoge bladje van de krant lees ik over `n jong stel in Amsterdam da d`n interieur et “waar het door de kleuren altijd zomer is!”. “Dan motte ier `s komme kijke sebiet!”, denk ik dan, a`k da lees. Onze voorjaarskleure komme nie uit `n blekke buske verref of `n rolleke be`ang. Bende zot!

 

`t Bellefleure-ròòd zit ier op de kaakskes van de kleine kullekes in `t kindervak, `t boerekiele-blauw golleft deur de strate, gemengd mè d`t zwierende wit van gerdijne rond de mense d`r nek. `t Geel speer d`as stukskes appelesien van de wages in d`n Optocht, `t gèèfste groen vinde kamerbrééd op `t Bléékveldje (let op de spikkels bruin) en d`r besta gin gèèver zonlicht dan gezeefd deur `n zucht van `t Scheld.

 

Zo, ik docht da gij wa zee. Mar, meschient motter eerst nog `n nachtvorsje n`over`ene, `n toefke wintertééneweer. Nét genogt om te beseffe oe sebiet, a`t Vastenavend is, al die voorjaarskleure nog nét `n bietje werremer kenne worre.