berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Wind

Neeje, ‘t ga d’ierzo nie over vieze luchjes, mar gewòòn over tocht. “Trek” in fetsoenlek Berregs. ‘t Begon al meej verrekkes veul tegewind. Zeg mar gerust: storrem. Zo’n rollende die recht van over de Plaat z’n eige de Dubbelstraat in wouw vringe. En ik reej dèèr recht tegenin mè m’n fietske. Op weg naar de Krabbeklutsers, want die adde Ope Dag.

 

Lengst omgewaaide fietse laverend, von ik zullie meej kleiplekke beplakte voordeur. Vóórda’k die opedeej, oorde n’ik z’in ‘t bouwkot op òòge tòòn tege mekare prate. Dèèr kreeg t’r ééne de wind van vore, docht ik. Mar al gauw bleek dasse dèèr ammaal zo prate. “Doete deur ‘s dicht!”, riep t’r ééne, “‘t trekt!” Da d’oefde nie mir, want de deur was achter m’n rug meej ‘n daverende dreun dichtgesloge. Da was de Ope Deur-dag dus.

 

D’r is gin gèèver en werremer zicht dan ‘n bouwkot in aksie. D’r wor getjept, gekleit, gelast en g’ouwoerd. Mè d’as achtergrond ‘t dreigende skelet van De Wage In Wording. Omda d’t nog nie veul méér as ‘n ijzere geraamte was, vroog ik aan ‘t Opperòòfd van de Klutsers om uitleg. En da’s geniete. G’oef zellef niks te zegge. Gloeiende woorde tòòvere de Wage voor oew òòge. D’r is nog niks as kale velle poliejester over betonijzer, mar ge zie zo’n krejasie in vol ornaat en in geure n’en kleure vóór oe.

 

Die entoesjaste glinsterogskes van ‘n bouwer zegge méér as ‘n fraaiste ontwerrep! En ik mot zegge: z’ebbe n’n leuteg ideej, die manne. Da’s feitelek nog ‘n bietje g’eim en ik wil ier gin slapende onde wekker ( nim me nie kwalek: wakker) make, mar ‘t et mè TIJD te make. En ‘t zal voor zullie ok ‘n rees tege de tijd worre , want de wage lag nog in éél losse onderdééle n’in ‘t bouwkot. Ik moes denke n’aan zo’n plestieke bouwdòòs die ge vroeger mette Sintereklaas kreeg.

 

Maar zo te zien en t’ore zate ze dèèr zellef nie zo meej: lings wier t’r ‘n bus verse tjep omgestòòte en rechs viel ‘n vochtege plak klei uit de mal, mar onderwijl wier t’r wél ‘n gigantiese tong op De Wage gemonteerd. De gròòte kop stook z’n nuuwe lichaamsdéél naar mijn uit om te zegge: “Makt oeweige nie dik, dun is de mode!”

En over “mode” gesproke, ik liep bij ‘t naar buite gaan bekant nog ‘n proefmedèl van ‘n gèèf verkleed meske t’n onderstebove. Z’ad ‘n deurschijnend plestieke velleke n’aan voor tege n’t spere. Dus reke mar da d’t ‘n gèève wage wor sebiet... over ‘n paar weke. Mè wa goeie wil en wa vaseliene mot da lukke. En asse de wind meej ebbe netuurlek...!