berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Gliensterwereld

De reis naar ‘n andere wereld oef nie wijd te zijn. Zo’n twinteg kilemeter is genogt. Dan zijde net verbij Roosendaol. Neeje, ik schrijf da d’aspres zo, want ik vin dagge de taol van de mense mot spreke agge naar vrimde streke trekt. Naar ‘n wereld van verschil. Ellek jaar zijn’k op zoek naar wa nuuws om aan te doen mette Vastenavend. Om in de dweilmode te blijve zogezeed. De Berregse dweilmode dan éé! Mar af en toe ken ‘t gin kwaad om ‘s ietske wijer te kijke. Jawel: in Tullepetaonestaad!

 

‘t Vastenavendmodemagezijn was goed verstopt. Ieverans op ‘n industrieterrein tusse de tweedaands oto’s. Dankzij Tom-Tom ad ik ‘t al gauw gevonde: ‘n oppernuuwt gebrukte meubelboelevaarwinkel volgestaauwd meej alleraande carnevaalkestuums. Ge wit nie wagge ziet as Krab. Nou ja, as Krab...ge mot da dèèr nie al te duidelek late merreke. Maor ik kende de taol, dus ik liep naor biene.

 

Agge binnestapt doen oew òòge zeer van de blienk! Piraotepaakke, Elvis-gliensterpaakke, Pielsglaaspakke meej ‘n schuimkraag voor rond oewe nek en spesiejaal vur de meskes en nuuwt dees jaor: glienster Dirndl-paakskes! Wal wil ‘n carrenevaalsmens nog mier!

Ik vluchtte naar bove. Dèèr adde de twiddeaands ange. Ik voelde m’n eige dèèr ‘n bietje meer op m’n gemak. ‘n Rits meej daarteg bontjaskes, ‘n rek vol meej militèère soldatepakke, erremenie-jaskes en ‘n stapel pette die de Noord-Ierse onluste overleefd adde. Keus genogt zoude denke. Mar ‘n mens mot moedeg zijn op vijandelek gebied en as ‘n ouwerwetse missiejonares vast’ouwe aan z’n gelòòf. “Éémaal in de mode!”prevelde n’ik, “Éémaal in de mode!”. ‘n Vrouwke n’uit de Zeg watter kienders net ‘n ròòs priensessepaakske liet passe, keek mijn aoreg aon. Ze ging gauw as ‘n moederkiep tusse mijn en d’r jong staon.

 

“Ken’k oe ellepe?”, vroog ‘n zwoel stemmeke n’achter mijn. Die stem bleek te komme uit ‘n verkòòpstertje meej zo’n splienternuuwt Dirndl-jurrekske n’aon. Da paakske schitterde mijn meej drie miljoen gliensterkes tegemoet. Bovedien was ‘t twee maote te klein. ‘t Meske d’r lijf wouw meej alle geweld naor buite barste. “Nelleke-buitemedelleke!”, schoot ‘r deur mijn òòfd. “Naaje, bedaankt, iek kijk nog ‘n bietje waajer!”, zee ik zo nonsjalant mogelek. Mar achter m’n òòge tintelde n’t. Ge zul zo’n blieng-blieng-meske tege n’t lijf lòòpe n’op ‘t Prienseswaree!

 

Ik kreeg ‘t d’r werrem van, ‘t klamme zwéét gliensterde n’op mijn voor’òòfd. Daddik nét ‘n dikke soldatejas aan ‘t passe was, ielep nie meej. Dèèr was Dirndl-tje wir! “Eddet zo waarrem?”, vroog ze wir meej da aorege stemmeke. Bij wijze van antwoord liet ik uit m’n lingse mouw ‘n wollek stòòm ontsnappe. “Ge mot ok nie zo’n waareme jaas aondoen, iek weet waa beters!” Ze trok me meej naor beneeje naor de “verbode verdieping” waor alles gliensterde n’en glom van de blienk en waar de nijlon-kleure oe tegemoet schetterde.

 

Da mot mijn verstand verdòòfd ebbe, want ik zit ier nouw, trug in Berrege, meej ‘n òògverbliendende oraanje glaans-gliensterjas die ammaal zeer doet aan oew òòge. Akkem in ‘t Krabbegat aandoen, ziede sterre. Zeker wete.