berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Oneindeg veul...

Iemand zeej ooit ‘s datte Vastenavend één gròòte reejunie is. Nouw, ‘n vóórproefke dèèrvan was t’r fleeje zaterdag en zondag in ‘t Merkiezen’of.

 

D’r is ‘n òòp plestieke tasse,vuilekszakke, kertonne doskes, bruin ouwerwets pakpepier en ik gelòòf wel onderdenellef vierkante meter bobbeltjesplestiek overgebleve van de twee inname- dage voor de tentòònstelling “MOOI LATE N’ANGE!”. Ik oor ‘t oe al zegge: ”Ja, jullie zijn altijd al goed van inneme gewist!” Ik gaan da d’ier nie ontkenne, mar ge mot me gelòòve: d’r was deze keer gin druppel drank bij!

 

Wel ‘n òòp meej vastgelede Vastenavendleut. In vastgepakte belevenisse in bééldjes, akwarelle, ééle lappe Louis Weyts, meters Sjefke n’Out, pentekeninge, makettes, etse n’en schetse. Te veul om ier op te noeme, mar zeker genogt om d’r ‘n spetterende ekspesisie meej vol t’ange!

 

‘n Greep uit de curiosa: ‘t narrestokske van d’n eerste Nar van naar d’n oorlog Wim van Broekhoven (en ok z’n kapke), miniatuurpoppekes van boerinnekes, adjedante, narre en boerkes, ontwerrepe van nooit gemakte veldtekes en dweile n’in alle state en stande van vervoering. Vus te veul om ier te beschrijve want ‘t is gewòònweg onbeschrijfelek gèèf!

 

Veral dan omda d’t stuk voor stuk stukke zijn van ‘n féést wa z’n eige gewòòn nie vange lát. Wa nét voor oew potlòòd of penséél wegdanst. Wa gek genogt nie in ‘t “nouw” vastgeleed ken worre, altijd pas in ‘t “achteraf”. Naargemakte fotoos uit iemands òòfd, ingekleurde erinneringe.

 

Mar één stukske tekepepier et mijn biezonder gerakt tusse n’al die vierkante meters Vastenavendkunst. ‘t Was in viere gevouwe n’en meejgebrocht uit Maastricht deur de zeun van Sjefke n’Out. ‘t Is de allerleste tekening van z’n vader. Wa d’is t’r op te zien? Wa gekke kopkes, ‘n bietel die kei’ard “Yeh!” roept mar ok ‘n krab en ‘n eindelòòs wijd uitzicht op ‘t Scheld. Eindeg en Oneindeg die mekare rake in eve rake potlòòdstripkes. ‘t Was z’n leste zicht op Berrege, drie dage later was t’ie dòòd.