berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Ope dag...dèèr nimde wa van meej!

De winter ad ier en dèèr nog ‘n opke vuile was late legge, mar agge uitkeek, konde toch meej dròòge voete de bouwkote binnekomme. En ge mot ok nie oew beste bulle n’aantrekke om dèèrzo op bezoek te gaan....Mar goed, ge denkt: “‘t Is toch ok ‘n bietje zondag éé!”

 

Op de Dubbelstraat adde de KRABBEKLUTSERS de poorte wijd opegegooid. Bij die mense betekent OPE DAG ok gewòòn WERREKDAG , dus d’r wier lusteg geslepe, gelast, gezaagd en getjept. En dan kredde as vaneiges die tiepiese bouwkotlucht: ‘n vette vleug poliejester, de wa zoetege lucht van versgeslepe n’ijzer en dèèr over’ene die aardege geur van vochtege klei. Kék, dá zouwe ze in ‘n fleske motte doen om te verkòòpe! De KLUTSERS liepe gròòtseg rond zullie wage, mar eerlek gezeed, ge moes nog gèèf wa fantesie gebruike as buitestaander. D’n Opperbouwer leej vol vuur uit oe persies de wage sebiet deur de Krabbegatse strate zal trekke en ik mot zegge: al die losleggende stukke n’en brokke, koppe n’en poppe begonne zin te krijge. Toen ik op m’n fietske stapte om wijer deur naar ‘t Konterscherrep te gaan, ontdekte n’ik onder de zole van m’n zondagse schoene nog voor ‘n alleve lòòpgroep aan poliejester....

 

Ok bij AGGE MAR LEUT ET en de KRABBEKWEEKERS zag ik allééneg mar gròòtsege koppe. Nie van poliejester, mar van de bouwers zéllef dan. ‘t Is ongelòòfelek wattie manne ammaal doen op ‘n paar vierkante meter kot. Bij Merijn en Johan konde bekant gin pòòt verzette of ge stòòtte ‘n bekende kunstenèèr voor z’n kop. Letterlek dan éé. Zo ebbik dèèr op die bouwzolder nog ( zónder kwaaie opzet!) Savador Dali ‘n kopstòòt gegeve. IJ ston gelukkeg net in de kleur, dus mijn kop ok.....

 

D’r was nóg ‘n kot ope zondag: bij de KRABBEKWEEKERS. Dèèr worde altijd as ‘n vorst ontvange. Ge ken t’r zogezeed van de vloer ete, al doe gin mens da. Neeje, de mééste staan meej ‘n pilske in d’r ande en mè bewondering in d’r òòge rond te kijke. G’et gin òòge genogt dèèrzo. Sodeju, wa d’n wage zal ta worre! D’r wier nog volop getapt en getjept. En veral da leste, dá d’interesseert mijn nogal. Da soepele spel van die gladde glasmatjes en die tjeppende tjepkwast, ik ken dèèr gin genogt van krijge....docht ik.

 

Want toen ik smiddags tuiskwam ontdekte n’ik ‘n oppernuuwt getjepte mouw aan m’n goeie jas, ‘n flinke dot vuurrooi aar op m’n kop en liep ik as vaneiges twee sentimeter òòger deur die poliejester spekzole n’onder m’n zondagse schoene...!