berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Eve n'n apke ete...

Vastenavend ken feitelek gin tijd. Of, beter gezeed, dweile ken gin tijd. Ge leeft dan zowatte n’as god in Frankrijk. ‘n Dweil doe nouw éénmaal gewòòn waar t’ie zin in et. Tijd tel nie. Ge blef net zo lang in ‘n kefeeke plakke as dagge zin et. Ok etestijd tel nie. Oewel, naar ‘n paar glaskes kredde wel “dikke dorst”, zowas ze vroeger zeeje: onger. Ge kreg dan ‘n bekant onbedwingbare zin in iets artegs. Aaielòòs voel d’oeweige. En in oew gedachte wor dan ieder zompeg bierviltje n’n sappege amburreger. En die rééste mè boereworst achter de tòòg lijke wel te roepe: “Frit mijn mar op, mè vel en al as’t mot!”

 

Mar nee, ge wil op sjiek, dus gade naar de Griek. Wij dus ok mè d’ons klupke. ‘n Mediterrane meneer itte ons artelek welkom. Plek voor tien? Gin perbleem! En eve later zate me ‘n bietje spartaans tusse de vetplante en de levesgròòte plestieke béélde van Griekse godinne n’en vléézege atlete. Ouzo rappe bediening? Me zate nog nie of die kleine glaskes stonne n’al te lonke! Die apperetiefkes verdwene n’as Berregse snééuw voor de Griekse zon. ‘t Menu wier rondgedééld. Mijn geluksnummer is dan altijd 62, de girosschotel. De plestieke discuswerreper keek tevreeje meej over mijn schouwer. Zo te zien iel t’ie ok van veul vet vléés. Me nome nog mar ‘n apperetiefke.

 

Ok ‘t tafeltje neve n’ons kreeg bezoek. Mense n’uit de raandgemjientes, zo t’ore. Goei vollek. Ééne bleek van d’Alterse braandwir gewiest g’ad te zen gewiest en z’nne kammeraad was sperriekweker. Z’adde same n’al éél wa binnebraandjes geblust zo t’ore, want éél ‘t resterant wier gelijk getrakteerd op ‘t Alters Braandwir-lied. “Bij de Braandwir, dèèr worde paas ‘n vent, bij de Braandwir, meej ‘n jiel goei traaktement!” of zowiets. Me zonge n’uit volle brave borst meej netuurlek. Same n’ete verbroedert ommes wereldwijd, dus zeker tusse n’Aaltere en Baarege! De gerechte verschene n’eve later in wolleke van Griekse geure en eve ston de verbroedering op ‘n laag pitje. Mar nie voor lang, want de immiglykos-wijn vloeide rijkelek. Ok de pilskes schote verbij as klassieke atlete. Me voelde n’ons dèèrzo as jonge gode op de Olimposberreg. D’r wier gezonge, d’r wier g’ete, en d’r wier stikveul gelache. Één van onze vrouwkes pieste bekant in d’r broek. En da zonder Athena-ledie, za’k mar zegge.

 

Inéés ston de sperriekweker mee veul bravoer op om ‘n soort van toespraak t’ouwe. Teminste, da dochte me. ‘t Wier ‘n ondeurgrondelek ver’aal over sperrieplaante waar gin mens iets van snapte. Dieje kweker kwèèkte mar deur en z’n Alterse braandwirmaat begon oppernuuwt alarmerend ard te zienge. D’r moes netuurlek ‘n ontknòòping komme n’in dì Grieks drama. En da kwam. Mè d’n klap. De deurgeschote sperriekwaker stortte vol achterover tege de kouwe grond en noom impessant ‘n aardewerreke blombak meej van oud-Grieks medèl. Onderde scherreve n’en hydroscultuur-korrels spatte n’alle kante n’op. De plestieke Griekse diskuswerreper achter mijn leek nog eve te aarzele, mar stortte toch vol overtuiging mè schotel en al in die van mijn. De chaos was kepleet! Zo leek ‘t. Mar de kweker krabbelde n’overend, sloog dòòdgemoedereerd de kleikorrels en de scherreve van z’n dweilbulle en zeej: “Maanne, nog wa drienke?” Wij zeeje gin: “Naaje”.