• Berregs
  • NL
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Plaszuile-slurreper

Agge mot, dan motte. Da`s éél vroeger biologies zo vastgeleed. En as manneke edde dan `n gròòt voordéél, zogezeed. Zeker mette Vastenavend.


Zo mag ik altijd gère kijke naar zo`n rij knieje-vrijvende vrouwkes die staan te smachte naar `n plasbeurt. Vroeger bleve ze netjes in de rij, mar tegeswoordeg komme z`éél astrant bij ons mannekes binne! Nie schuchter, neeje: ope n`en blòòt!. As ik dan staan te piese, ken`k in ééne nie mir. Ik konsentreer m`n eige dan éél ard op `t wandtegeltje recht vóór mijn. Agge geluk et, zit `r zo`n allefvergane stikker op mee: “I like pils!” Kek, zukke kleine dinge ellepe dan, mar ik ken d`r mar nie aan wenne, aan da d`ongewenste damesbezoek bij ónze piesbakke.


Mar, eerlek is eerlek: wij mannekes ebbe wél `t voordéél van al die pronte plaszuile n`op straat. Mijn faveriete plasplek is de zuil neve de Stadsschuur op de Dubbelstraat. Dèèr edde persies de goeie ambians. Nét genogt licht om te mikke, tóch genogt schaduw voor de nòòdzakeleke intimiteit. En onderwijl ik dèèrzo ontspanne mijn water de vrije lòòp liet, docht ik: “Wie lat `r sebiet mijn water (en da van onderdenellef andere) weglòòpe? Mee andere woorde: “Wie is ier in Berrege de Gròòte Plaszuile-slurreper?”


Dus ikke d`n anderen dag trug en jawel or: rond `n uur of ellef kwam t`ie aan: (U)Rinus van Nijnatte, de offisjele plaszuileleger van de Geméénte. IJ kwam aanrijje mee `n volle bak zacht klotsende zuile. Die volle van de Stadsschuur, mee mijn bescheie bijdrage, kon t`r nog nét bij. Mee `n ‘ijskraantje wier de mebiele plasplek opgetild. Toen pas kon ik onderaan `t fors geschape aftap-punt zien. “Onderd liter in tien seconde”, zee Rinus die mijn gedachte kon raaie. “Op zo`n straal zoude sjeloers worre n`as vent”, docht ik nog. “Wilde zien waar `t ammaal geloosd wor?”, vroog Rinus die ok nog elderziend was, denk.


Ikke mee naar de Gemééntewerref waar erreges achteraf de “lòòsput” legt. Zo te ruke n`ad Rinus al `s `n kirkne neve n`t zuiltje gepiest, want `t stonk dèèr verschrikkelek naar éél dooi bier. “Mijn” plaszuil was as eerste n`aan de beurt. Rinus koppelde n`aan en dèèr rees de zuil plechteg omòòg as `n pasontdekte pilaar uit de Middellanse Zee. Ik schoot naar de afsluitklep, mar die schoot trug, otomaties. Rinus wist da, ikke nie. Onderde liters jongbelege mannekespies gullepte gulzeg naar buite om, via mijn broek en schoene, `t ruime sop te kieze richting Westerschelde.


`t Schok-schaterlache van Rinus bleef nog lang naardruppele dèèr op de Gemééntewerref…