• Berregs
  • NL
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Brillekes

Bij éél òòge uitzondering mocht ik `r binne: in `t Kot van de Finansjele Kemissie op `Alwana. Dèèr worre rond deze tijd de nuuwe veldtekes gemakt. Wa zeg ik? “AMBACHTELEK VERVAARDEGD”, zulde bedoele! In da kot wor gegote n`en gespote, gekleurd en gekliederd. Da leste deur mijn, eerlek gezeed. Finansjele manne n`in witte doktersjasse lòòpe dèèr lengst meterslange operasietafels. Op die tafels legge de nuuwe veldtekes, in alle state van ontwikkeling. Van simpel wit gipse poppeke tot afgewerkt Nuuw Veldteke da leg te bloze n`as `n jong meske naar d`r eerste kuske.


En ik mocht mee ellepe. Ik kreeg `n viltstift in m`n ande mette opdracht da`k “alle brillekes” moes intekene. `t Nuuwe Veldteke stel inderdaad `n boerke voor mè d`n enorreme neus. Mè d`op die knoeperd zo`n getekend zwart brilleke. D`r lage d`r duzende van, ammaal in rijje van 111. “Begin mar”, wier t`r gezeed.


D`eerste ellef doede dan éél verzichteg, bang om te “smette”, da`s vuile plekke make. Da lukte redelek, von ik, mar `t ging vus te langzaam. “Da ken sneller!”, zee Peet de Witte Tornado, die de baas is van da kot. Bovedien bleef t`ie nog eve in m`n nek staan aseme. Kek, dèèr wor ik zenewachteg van. Dus tekende n`ik recht ammaal ééle mederne montuurkes. “Da ken Anders”, zee t`ie nog. Van de zenuwe tekende n`ik Zjuul Deelder medellekes, medèl brievebus en a`k afentoe uitschoot van die jare 70 uilebrille à la Loes Haasdijk.


Bovedien moes ik vechte tege ardnekkege erinneringe aan m`n eige brilleke. Ik was puber en vertikte n`t gewòòn om zo`n ding op m`n pukkelneus te zette. Op school wier ik vóóraan gezet, dichtbij `t bord, a`k mè m`n Puch deur de stad scheurde, oorde n`ik overal kwaai getoeter en bij schooldokter Schlüter kree`k op m`n falie omdaddik gin letter kon leze op z`n òògetestbord. Mar `t állererregste gebeurde n`op dansles bij Jordans. Dèèr moeste dan as “jongeman” `n meske ten dans gaan vrage. Die stonne `n endje wijjer op `n opke te giechele. Ik zag gin moer, dus ik ging mar op `t geluid af.


Één vlek wier steeds mar gròòter en gròòter….`t bleek in strak nylon ge`uld meske te zijn van over d`onderd kilo. Ze leeke wel vakuüm verpakt in da jurkske, as `n pak koffiebòòne! Sodeju! As mè d`n baal cement sleurde n`ik metta meske grasieus over de dansvloer. En ammaal deur da rot-brilleke wa`k nie op wou zette!
`n Kreet van Peet aalde mijn trug uit 1968. “Ei, ziede nie wagge aan `t doen zijt?!” “Gij mak t`r ammaal ZONNEBRILLEKES van!” Beste lezer, agge sewijle sebiet bij zo`n bevalleg boerinneke `n veldteke kopt mè van die diep-donkere Heino-glaze, dan witte nou wie da gemakt et. Mar ge mot gauw zijn, want d`r zijn d`r nie al te veul van.

 

Agge begrept wa`k bedoel.