• Berregs
  • NL
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Tattoe Neus

`t Weer was mild en de Berregse middestanders ware mild toen mijn maat en ik op `n kòòpavend d`affiesjes rondbrochte voor `t Neuzebal.


Da mot ambachtelek gebeure, dus ge stapt mee `n breeje glimlach zo`n winkel binne. Erreges vanachter `n kledingrek, wa rolle vloerbedekking of `n kappersstoel komt dan de winkelier as bij tòòverslag tevoorschijn. Ok mee zo`n professiejonele glimlach om de lippe. In die paar seconde mot `t gebeure, dan motte uitstrale: “Wij zijn goei vollek, me komme weliswaar niks kòòpe, mar me komme wa brenge, `n blije bodschap, zeg mar. Perbeer da mar `s in `n twee sekonde-glimlach te proppe! En dèèr ware wij dus die kòòpavend mee bezeg: leut-bodschappe rondbrenge.


Al naar twee adresse adde me de roetiene te pakke: ik deej glimlachend `t woord en mijn maat liet verleidelek glimlachend avast de felblauwe pooster zien. Die kombinasie werrekte perfekt! Die gietijzere glimlach krege me diejen avend nie mir van ons gezicht. En da makt `n mens wa d`overmoedeg…


Want erreges in de Stéénberregsestraat stonne me voor zo`n tattoeweer-tent. Me keke mekaar vol vertrouwe (en netuurlek glimlachend) aan en douwde de deur ope. Binne konde recht in da tattoeweer-kamertje kijke. D`r wier nét `n gròòte vent onder`ande genome. Mè d`één blòòt blank béén lag t`ie achterover op `n soort lere sofa. D`r was genogt vel te zien om `n kepleet stripver`aal van Suuske en Wieske op kwijt te kunne. De vent in de stoel lachte n`ok z`n tande blòòt. Alle drie.


En toen kree`k da d`angst-viesiejoen: oete voordeur nie mir opeging en die tattoewaazje-artiest grijnzend op ons afkwam mee zo`n geméén snerrepende trilnaald en oe t`ie bij mijn en m`n maat zo`n snorreke tattoeweerde net as dagge vroeger ad agge naar de Kindervastenavend ging. Mè van die krullekes omòòg. En oe me voor de rest van ons leve mettie ééuwegdurende en onuitwisbare snorrekes zouwe motte rondlòòpe n`ier in Berrege. “Agge mar leut et!”, mar dan anders…


Gelukkeg duurde die blek-out mar evekes en konne me mè d`éénege slik-vertraging tóch nog ons verkòòppraatje n`ouwe. Onderwijl kon`k nie neve die tattoe-man z`n erreme kijke die allebei uitbundeg reklame makte voor z`n eige zaak. “Mar netuurlek, ere”, zee t`ie, “artstikke leuteg!” “Ik ang `m gelijk op!” Ik ad m`n moed wir `n bietje bij mekaar gerapt en zee: “Meschient kunde op die neus nog `n kleine tattoewaazje zette…!” Dèèr kon t`ie wel om lache. Gelukkeg mar.