• Berregs
  • NL
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

't Is nie gekocht!...'t is bedocht!

Fleeje week was Omroep Brabant ier. Meej `n intervjoew-meske, `n kameraman en de vraag: “WA MAKT `N BERREGSE DWEIL NOUW ZO APART, ZO ÁNDERS ?”


En ik moes antwoord geve. Begint `r mar aan. `t Eerste wa bij mijn opkwam was: “Ons dweilpak (Brabants: pèkske) is nie kant-en-klaar gekocht, `t is bedocht!” `t Is rond oew lijf gegroeid, zeg mar. Mè stukskes en bietjes, mè lappe n`en gare, mè frutsels en fratsels tot `t uiteindelek oew eige dweilpak wor.
Da meske keek mijn aan of ze Spa zag brande en ik kreeg sterrek `t gevoel da`k wa d`uit te legge n`ad. “Kek”, zee ik, “as klein kreukeltje kredde mééstal `n lekker werrem bééstepakske n`aan. “Da ken `n birke zijn of `n kenijn, voor mijn part `n cavia!’ “A`t mar lekker werrem is!”


Dan kom voor kinders de periode “dagge wa wil zijn”. Voor meskes (as kind zijde inmiddels meske n`of jonge geworre) is da dikkels “Prinseske”, mee `n jurrekske in kiespijnkleure. Voor de jonges is da “Kojboj” of “Indiejaan”(atta nog mag), of (veul beter): “Steketee”, “Narreke” of zellefs “Prins”. Dan gaan moeders, oma`s of tantes in de démarrage achter `t naaimesjien om zo`n pakske te make. Ik vermoed datter onderde zukke pakskes deur de Berregse femilies aan mekaar deurgegeve worre.


Vervolleges kredde `t “puber”- dweilpak. Da`s veul niks, feitelek. `n Truike van twee mate te klein, `n vale, gescheurde spijkerbroek mee krete as: “I like pils!” en agge écht durreft: `n ripke gerdijn rond oew béén en `n mini ròòi zaddoekske rond oew nek. Voor de rest mot alles in de etalaazje. Op die leeftijd edde meer òòg voor mekaar as voor d`n Optocht, zeg mar. Gif niks, kom goed.


Mar dèèrnaar begin `t Gròòte Werrek: oew eige dweilpak late “groeie”. Mè d`ielek jaar `n bietje méér “rotzooi”d`r aan. Net zolang tot `t oew tweede vel geworre n`is. En zo`n dweilpak mot ok wenne, zó angde in `n sjiek kledingrek, zó wor t`r tege n`oe gepiest, wor t`r pindasaus op oe gemorst, d`r wor wa d`over gespuugd, liters gemorst bier motte opzuige en ok ‘agel, snééuw en snot en kwiel van bij `t Valle van de Kraai. “Meer eige wor zo`n pak nie!”, zee ik tege n`t Brabants Omroepmeske. “En, om in `t motto van dees jaar te blijve, ge mot `n band krijge metta dweilpak!”


De Brabantse Omroepster ad vedders gin vrage mir. Mar ik zijn wel éél benuuwd wasse d`r van ga make. Mar, feitelek kan mijn da nie veul schille, want ik liep vanmiddag één van die lekkere dweilbullewinkels binne die rond deze tijd “op-poppe” in de stad. En ik zag dèèr volop Krabbe die druk bezeg ware zullie dweilpak op te pimpe voor de Gròòte Koers van `t Krabbegat. De échte “Omlòòp `t Vollek”, zeg mar!