• Berregs
  • NL
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Meskes misse wa

Bier, verkleed as Jantje n`of Snééuwitje, blef uiteindelek gewòòn bier. `t Drinkt en gift makkelek weg. Mar `t zoekt zo z`n eige padje, mééstal naar beneeje. `t Zal wel wa mette zwaartekracht of `n te kleine blaas te make n`ebbe. `t Mak nie uit: naar verlòòp van tijd motte. Da d`oef gin straf te zijn, want de mannekes-piesbak is dikkels `t verlengde van de tòòg. Nie letterlek, netuurlek, mar meer wa gezelleg’eid betreft.

 

As volle-blaze-broeders stade dan op `n rijke voor de tweede keer te geniete van oew bier. Leutege opmerrekinge vliege dan één en weer tusse de schaamschotte. “Agge één keer gaat, blefde gaan!” is `n klassieker. Meer `n plassieker feitelek.

 

Kek, da kenne de meskes nie. Die staan kniejeknijpend in `n rustelòòs rijke afgunsteg te kijke naar ons, jonges. Bij de Mortier bevobbeld zit dèèr mar één smal gangeske tusse en éél soms stikt `r `n vrouwke van pure wan`òòp over naar “vijandelek gebied”, naar “onze”jonges-weecee. `n Tijdeleke transgender zogezeed.

 

Ik gun zo`n vrouwke van arte kwijtschelding van blaasbelasting or, dèèr nie van, mar `t blef `n bietje wenne. Inéés voelde oeweige dèèr as mannekes `n bietje te kijk staan, zeg mar. `n Soort van post-puberaal schaamtegevoel slut oew waterleiding inéés af, ondanks de druk van vier pilskes en twee schrobbelèrkes. Teminste, bij mijn.

 

De waggelende dweil neve mijn ad dèèr zo te zien, totaal gin last van. Die ston nie blozend mar lozend verschillende Vastenavendliedjes deur mekaar ene te zinge. IJ stuiterde lings en rechs tege de schaamschotjes as `n bal in `n flipperkast. En toen zag ik toevalleg dattie allééneg mar `n bléékgeel ripke gerdijn uit z`n gullep g`aald ad en vol overtuiging z`n eige broek ston vol te piese. `n Donkerdeurdrenkte plek wier gròòter en gròòter. “`k Eb `t voorjaar, `t voorjáár in m`n kop!”, zong t`ie gallemend. “Ja”, zee ik, m`n eige dichtritsend, “mar ok `n zeiknatte plek in oew broek!’