Ho, ho, ho...!
  • Berregs
  • NL
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Ho, ho, ho...!

`t Is wel in alle ‘eveg`eid Kersemus en sebiet vliege n`ok d`oliebolle wir rond oew ore, mar `t ga d`impesant ammaal wél deur, mense! `t Is ommes `n vroege Vastenavend dees jaar en da zumme wete! Dèèrom schoof ik achter `n opke kakelende meskes aan `t kefee binne. Wacht eve: kakelende meskes….ouwe vent…is da nie `n bietje…ge wit wel!? Neeje, om de dòòie dòòd nie! `t Was verrèkkes seriejeus, bovedien ad ik m`n ande n`in m`n zakke. En da was nòòdeg, want `t was fienijneg koud.

 

Gelukkeg nie in da kefeeke, dèèr was `t lekker werrem en vol. Vuste vol. De mééste plek wier ingenome deur `n gigantiese kerstbòòm van Noorse afkomst die onverzettelek in `n oek ston te pronke mee z`n glitterballe. Éél da kefee was trouwes `n soort van kietsj-grot geworre, Intratuin op tien vierkante meter za`k mar zegge. Gèèf, éél gèèf, mar persòònlek wor ik dèèr éél onrusteg van. Bovendien jodelde `n nep-kerstmanneke mee Mongoolse trekke om de twinteg seconde “Ho, Ho, Ho!” deur de tent. Zoiets irriteert gauw.


Mar goed, `n glaske bier makt al gauw `n ander mens van oe. “Ei, waar zijn die meide gebleve?”, zulde zegge. Nouw, die bleke gekomme te zijn voor `n soort van audisie voor nuuwe Boerinnekes van de Stichting. Ge wit wel, de die mettie mandjes vol gekleurd gips.


`n Jonge boer van de Stichting ston zullie mee zo`n wit-gipse glimlach op te wachte. “Tof dat jullie er zijn!”, begon t`ie in `t Nuuw-Berregs, “vertel eerst eens wie jullie zijn en waarom jullie veldteke-boerinnetje willen worden!”


D`r vollegde n`n kakelend kringgesprek waar ik al rap de draad van kwijtrakte, mar `t kwam t`r op neer dasse ammaal stikveul zin adde om kubieke meters leutgips aan de man te brenge. Of aan de vrouw netuurlek. De jonge, stralende Adones-boer glimlachte n`al z`n tande blòòt. De mééste meskes dromde dicht tege n`m aan. “Ho, ho, ho!”, docht ik nog, mar die plestieke kietsj-kerstman was mijn nét voor.


“In principe zijn jullie nu al aangenomen, maar er is ook nog een praktische test: met twee volle mandjes rond `t biljart renne, zónder te morse!” Da was vrage n`om ellende, `t kefee was nouw al drie mate te klein. Mar `t entoesjasme van de boerinnekes-in-spé kende gin grenze. Ok de boer ad `n vuurrròòje kop as `n kerstbal gekrege.
Ik noom voor de zeker`eid `n klein borreltje en ging in `n veileg oekske staan, nét buite n`t sirkwie, zogezeed. Ik mot zegge: de mééste meskes slaagde mee glans. Andeg zwierde ze rommetom `t biljart, zullie mandjes as zweefmeuletjes op de kerremus. Okee, ier en dèèr schoot `r wel `s `n veldteke n`uit zo`n mandje, mar `t mééste bleef t`r in.


Toen was `t leste meske n`aan de beurt. Nouw wil ik gin last krijge mee MieToe# , mar dì meske zouw gewicht in de schaal legge, veul gewicht. Gekonsentreerd en mee `n blik van wie-doe-me-wa?, kwam ze aan de start. “Klaarrrr? Af!”, riep de leutege boer en weg wasse. En ze zouw nog de snelste gewist zijn ok, as da dradje van `t biljart nie nét eve omòòggekruld ad gelege. `t Overbelaaje boerinneke vloog uit de bocht en belandde vol in de uitgespreide erreme van de kerstbòòm. “Ho, ho, ho!”, riep de elektriese kerstman nog, mar `t was al te laat: wel onderd-en-ellef nuuwe veldtekes speerde n`in `t rond en de Gròòte Groene Spar ging in de leste ronde krakend neer. `t Was `n iestéries én `n iestóries moment: nog nooit was `n boerinneke in één klap zóveul veldtekes kwijtgerakt!