berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Werreme klei

`t Is “ALLE ‘ENS AAN DEK!” op `t bouwkot. Da beteket: slijpe, lasse tjeppe, buige, zage, schure, verreve, mar bovenal: kleie! Kek, dèèr adde ze nouw mijn voor nòòdeg, zeeje ze. Ik oef gin ijzer, staal, stéén of out, gif mijn mar werreme stukskes Moeder Aarde.


`n Bouwersopper`òòfd zette mijn op m`n plek: bij `n betonijzere medèl van `n vis. Da moes `n bukkem worre. Ik zag allééneg mar `n lomp stuk ijzer. “Kek”, zee t ìe, “ier is de kop, dèèr de stéért, begin mar”. En weg was t`ie.


Ik keek m`n medèl aan en zij (`t was `n meske) mijn. Ik greep `n bonk klei en kletste da d`op d`r kouwe stale ribbe. En toen rook ik `t: die ziltege zeelucht die ééuwelang gevange n`ad gezete in die zoute klei. `n Oergrond-perfum da mijn ter plekke bedwellemde. Via m`n neus, m`n erses en allebei m`n ande voelde n`ik `n bovenetuurleke drang opkomme. Ik móes gewòòn g`oor geve aan de roep van Moeder Netuur, of ik wouw of nie. En `t was of ik naar m`n eige keek. Lompe blokke klei wiere werreme, zachte, meegaande bulte onder mijn vorremende vingers. Ik zág gewòòn wa m`n ande moeste make as de klei nog koud in de kleiput lag. Ik wier mijn schepping en mijn schepping wier mijn, zag ik mè d`n brok in m`n keel.


Ik eb ze nie ore roepe toen t`r koffie was. Ik eb ze nie ore roepe toen ze naar de ketiene ginge voor `n glaske bier. Pas toen de allerleste bouwer naar uis ging en wouw afsluite, pas toen ontwaakte n`ik uit mijn mè werreme klei gekrejeerde dròòm. In `t naakte t.l.-licht ston ze dèèr, mijn medèl. Mijn sprinkelende, sprankelende, golvend bruisende bukkem.
En toen klonk `t kil deur die lege lòòds: “Die is feitelek nog aardeg gelukt, die dòòie zee`ond!”