berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Frietier

En inéés zijn ze d`r wir! De tot frietkot omgetòòverde schuurkes en geraziebokse. Ik mag dèèr gère naar binne gaan. Om `n amburregertje te score netuurlek, mar ok om, onder `t ete deur, nuuwsgiereg rond te kijke. Eve kijke n`in de keuke, zogezeed.

 

Oewel ik die keuke zellef feitelek nie persee oef te zien a`t nie echt mot. Ik zien dan altijd de verkeerde dinge. Oe de frietbakker nét `n verse lekkernij uit z`n neus sta te pulleke, vóórdattie mijn m`n frikedelleke serveert. “Motter nog wa bij?”, vraag t`ie dan ok nog. “Neeje, dankjewel”, zeg ik dan, “ij is van z`n eige n`al kruideg genogt!” Dan kijk ik mar liever naar `t plefon onder `t smikkele. Éél zo`n dééltijd-frietboer z`n uis`ouwe angt dèèr: de fietsedrager, `n beschimmelde voortent in verregaande staat van ontbinding, wa kinderfietskes, `n verroeste barbekjoe en, persies waar ik ston: `n zachjes lekkend sjemies twalet uit de kerreven.

 

Ge mot wel `n gietijzere maag ebbe n`in zo`n frietschuurke. Gisteremiddag liep ik `r toevalleg weer lengst. De baas van de draaif-in eetselon ston op `n trapleer buite tege de gevel. “Wa zijde aan `t doen?”, vroog ik. IJ erkende mijn as vaste klant en daalde recht trug op aarde. “Ik staan nét de naam van m`n zaak te schildere!”, zee t`ie zo gròòtseg as n ond mè zeve frikedelle. “Wa mottet worre?”, vroog ik gintresseerd. “FRIETIER!”, zee t`ie glimmend. “FRIE..”, attie al geverrefd in vette knakworstletters.

 

IJ doopte z`n kwast in de pot en up, dèèr ging t`ie weer de leer op. Iedere keer attie `n stukske letter geschilderd ad, kwam t`ie weer naar beneeje. Ik zee: “Is `t nie wa andeger om oew potje verref mee naar bove te neme?” “Neeje”, zee t`ie,”`t is grondverref!”