berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Dèèr lòòp ik sebiet mee weg

Ziezo! De kerstbòòm naar buite, alle balle verzameld en weer trug in d'r bak en de lampkes legge voor 'n jaar verdòòfd in d'r doske, same mette kranskes, kerskes, engeltjes en veddere fééstfrutsels. Da d'emme wir g'ad. En nouw ik toch op zolder zijn, kijk ik lings en rechs avast naar spulle die'k ken gebruike n'om mee te gaan dweile. Éémaal achteraan sta d'n benanedòòs mè d'ouwe schoene, gin gewòòne ouwe schoene, neeje: dweilschoene!

 

Ik doen de deksel ope en d'r kom mijn 'n lucht tegemoet waar gin geurvreter tegenop ken. Mar da gif nie, want ik ruuk feitelek wa d'anders: ik ruuk gelijk de leut die'k mè d'al die dweilstappers g'ad eb. En ikke nie allééneg, ik zien d'r ok schoene bij die m'n vader al aan ad toen t'ie ging dweile, zo'n vijfteg jaar trug. Schoene maat tweejenvijfteg…


Leefde mijn vader op zo'n gròòte voet? Neeje, nie da'k weet. Mar wa'k wél weet is van wie t'ie die schoene g'ad et: van d'n ober van D'n Bout Stad'ouwers! (Voor de jongere lezers: da was 'n éél bekend otel-kefee-resterant onderaan de Peperbus) En dèèrzo bediende dieje n'ober z'n gaste n'op maatje tweejenvijfteg. En mijn vader atta gezien. En die docht al aan de Vastenavend. 'n Jaar lang ettie die vermoeide Oreca-man aan z'n kop en schotel gezeurd om die schoene. En verrék: ij kreeg ze nog ok, toen ze zo'n bietje onbewòònbaar verklaard ware. Ellef keer verzoold, genaaid, gestikt en verspijkerd, mar 'n prachtpaar om mee te gaan dweile! IJ et 'r veul leut mee g'ad, al kon t'ie mettie kwante stappers nie al te dicht bij de tòòg komme netuurlek.

 

Zo ebbe z'al die jare legge geure n'en dròòme onderin die dweildòòs. Morrege gaan ik eve lengst de schoenmaker om ze te late naarkijke. Want ik gaan d'r dees jaar weer 's mee weglòòpe mettie schoene. 'k Zijn allééneg éél benuuwd naar 't gezicht van die schoenmaker a'k die dweilschuite morregenochtend allebei op de tòònbank zet...