berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Méér motta niet zijn...!

`n retoerke n`emel op zondagmiddag…

 

Persòònlek zijn ik vóór tweeje n`al nie mir t`ouwe, mar mijn vrouwke, da`s `n ander ver`aal. Die wil nog drie andere dweil`oedjes passe, d`r lippe stifte, andere schoene n`uitzoeke, kijke welleke jas dèèrbij past, toch mar wir `n ander oedje pakke, da d`ééne gerdijntje (“Ge wit wel, wa d`ik altijd aan`eb!”)is plotseling onvindbaar, toch, achteraf gezien past da d`eerste n`oedje beter, getver, nouw spring `t elestiekske, waar is de naaidòòs? Enz. enz….


Dan is `t toch nog gauw rond drieje amme (eindelek) `t eerste kefeeke binnestappe. (“Ziedewel, me zijn d`eerste, gij altijd!”) Me zijn vierdes, dus feitelek gewòòn op tijd. Da kepelleke, tegenover `t échte kepelleke, stròòmt al gauw lekker vol. Ok `n bendje druppelt binne `n naar `n eerste glaske n`om te smèère, beginne ze te speule. `t Is de voormalege “zigeunerbend”de Vijfde Wijk, die d`r eige nouw ontpoppe n`as gladde Italjane. Sakkerju, wa d`n meziek! `n Fiejool, wa gitare en wa trommeltjes, méér et `n mens nie nòòdeg om z`n eige in `t Zonnege Zuije te wane. Wijd weg en toch lekker dichtbij, bij Josina en Renzi. Méér motta nie zijn.


Wijer deur naar Waldolala op de Kaai. Watte? Ja, g`oor `t goed: Klup Waldolala waar eerst Klup 2000 zat. Of “lag”, wagge wilt. D`Opeloze ebbe dèèr al `t be`ang van de mure gespuld in `t ontklede demein van Antwerrepse Annie en d`r “maskes van plezier”. Die maskes magge dan vertrokke zijn, ónze maskes zijn d`r voor in de plek gekomme. Daverende dweilmeziek in `n middelééuws pand. Méér motta nie zijn.


Weer wijer. Over `t tochtege Spui naar de Stoelemat, voor `t Nuskesbal. Da`s `n genot om te zien: `n leutege, kriejoelende bende kleine jong mè snoepzakskes, moedertjes mè voor drie maande voorraad bebie-voeding en jonge vaders die net de vijfde voeding aan de tòòg nuttege. Dèèr tussedeur weve me n`onze weg naar vore. Net op tijd, want d`n Òòg`eid is in aantocht! `n Leutege sliert slingert eve later naar `t podiejum, de gapers en de klupvlag vóórop. Dan oefene me messenalle n`t Nuuwe Liedje. `t Achtergrondkoortje van aankommende kullekes mè nog gin baard in de keel, zingt de longe uit z`n lijf. Wij galleme meej. Méér motta nie zijn.


“Gaan me n`al naar uis?” “Nouw al?” Allee, `t leste kefeeke dan, voor `n “apperetiefke”. De Katerinabar wor `t leste stukske n`emel voor die middag. Ik zien dèèr Rika wir, net as ielek jaar en me prate wir over vroeger, over de Wouwsestraat en slager Pierre `Aze. Ik zien én voel de werremte van de bekende rommetom. En ik denk: “Ik oop datte n`emel d`r later zó uitziet, want méér motta nie zijn!”