berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Deurdraaje mee 'Enk

In de popelèère serie: “ELDE VAN DE VASTENAVEND” deze keer : DE PORTIER. Want dèèr kunde toch nie om`ene, zogezeed. Om die deur en deur betrouwbare bewakers van de leut.


As `n kieper sta t`ie in `n vuste kleine kooltje. En af en toe lattie d`r ééntje deur. Agge geluk et, zijde gij da. Mar agge éénmaal binne zijt, dan kekte nie mir naar `m om. `n Ondankbare taak, da portier zijn? Om de dòòje dòòd nie! Me gaan `n avendje deur-poste mee `Enk. Kojboj Enk voor de vrinde.


Agge denkt da d`Enk zo`ne breeje n`is, dan eddet goed mis. Niks gin boddiebilder of zo, gewòòn pestuur, mar wel `n taaie, da ziede zo. Me spreke n`af in `t vroeg van d`n avend. In `n achterafzaaltje tusse de fuste en de lege flesse jenever kleeje me n`ons eige n`om. Ik krijg `n soort van gummie zwemvest rond. Voor onder m`n kiel. “Opblaze”, klink `t kort. Ik zoek `t tutje en begin te blaze. Naar `n klein ketierke krijg ik `n lijf waar ik allééneg mar van ken dròòme: `n stierenek, bollende bicepse, twee sikspeks neve mekaar en schouwer-amme om zo in te bijte! Mee zo`n nét te kort, nonsjalant “I like pils”-kieltje zijn me gerééd voor de deur-dienst.


“Oow, ja”, zegt Enk, “oew orke”. M`n orke? “Da`s zo`n miekerefoontje voor in oew oor”. Ik verwacht deur da ding “Instruksies van `t Òòfdketier”of zo t`ore, mar d`r kom d`allééneg mar meziek uit. Klassieke meziek. “Foutje, Enk?” “Neeje, naar `n uur ken`k die tering-karrenevalsmeziek nie mir ore!” “Gif mijn mar Mozart!” Me zwaaie n`as twee dubbelzoute zeebonke naar de deur. D`eerste dweile druppele binne.


“Aan die dweile, dèèr edde gin kind aan”, doceert Enk,” neeje, die opgeschote springers, dèèr motte voor uitkijke!” “Edde gij `n spesiejale opleiding g`ad, Enk?”, vraag ik op `n rusteg òògenblik. “Ach”, klink `t bescheie, ”ik eb zo ier en dèèr rondgekeke n`op de wereld: meej de Commaando`s op de Rucphense ‘ei gelege, overwinterd in Spanje, overlevingstochte lengst de Zòòm, huurling bij `t Leger des Eils, tijgere in de Beekse Bergen , bivakkere n`in de Borreflietse Duintjes, duike n`in de Melane, da soort van dinge…”
In één soepele beweging pak t`ie inéés`n glaske n`af van `n opgeschote ventje. Da kulleke perbeer nog stoer trug te doen, mar Enk lat éél eve z`n opgeblaze bicepse zwelle. `t Kulleke wil gauw deurlòòpe, mar Enk staat dreigend as de Dikke Bòòm vóór `m. Ik voel de spanning stijge. `t Kulleke trek wit weg in z`n smoeltje. “Witte gij wagge ken krijge, kul?”, zegt Enk terregend langzaam. Ik zien z`n rechse mokervuist langzaam omòòg gaan. “Neeje, meneer”, klink `t timide. “`n Snoepzak!, ha, ha!” , buldert Enk, “ierzo!” En tege mijn: “Kek, zó losse me da d`op!”


Zukke spanninge slaan bij mijn recht op m`n blaas. “Ik gaan evekes naar achtere”, zeg ik tege n`Enk. Die knikt allééneg mar. Ik zwaai kamerbrééd `t kefee deur, mee `n machteg gevoel in m`n opgeblaze borst. Eve later schiet ik schielek `t `ere-twalet binne. Addik nie motte doen. Deur da d`opblaaslijf zit ik recht klemvast in da pleeke. Ik ken gin kant mir op. Kreunend perbeer ik m`n eige n`om te draaje. “Ga d`t?”, oor ik `n vrouwke bezurregd roepe. “Ik perbeer leeg te lòòpe!”, zeg ik en ik perbeer nóg `n kirke om mè m`n tande da verrekte tutje van die gummie-torso los te krijge. “Volouwe, meneer!”, oor ik `n ander vrouwke roepe. Op da mement lopt mijn rubbere lijf borrelend en piepend leeg. “Ha, da klink d`al beter!”, oor ik Enk aan d`n andere kant van da weecee-durke zegge. En tege da vrouwke: ’t Zijn gin kerels mir tegeswòòrdeg, éé mevrouw, één akkefietje en ze doen `t in d`r broek!”