berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Van balle naar bulle

Ah, die winterzondagmorreges…. `n Laag zonneke legt lange schaduwe n`as donkere vloerkleeje in de strate. En ik, ik lòòp in de smalle ripkes zon dèèrneve. Op oeke van stille strate laat ik de werremte eve n`op m`n gezicht strale. Zo`n werreme winter makt vaneiges `t verlange los naar voorjaar. Ik zien oe op de Mart nog één terras eld`afteg standouwt, mar de ijsbaan is al weggesmolte, de kerstbòòme zijn opgeruimd en de balle uit de bòòm legge weer trug op zolder.

 

Mar, me gaan van balle naar bulle! Want van diezellefde zolder ale me gelijk mar ons dweilpak naar beneeje. Omdamme da gewòòn nie kenne late n`as Krab. Nouw ruke ze nog naar de motteballe, die bulle, mar sebiet zal de lucht van de leut oew mouwe n`en oew kraag binnetrekke tot oew nek`are d`r vaneiges van omòòg komme. Dan zal oew art weer davere n`as `n gròòte trom, ge zul schatere n`as `n schettertrompetje en `t geluk zal te vinde zijn op ééne vierkante meter Krabbegat. In `n kefeeke of gewòòn op straat.

 

Mar nouw, nouw is `t nog (eve) stil. Ik lòòp aspres de Òògstraat af, zo da`k de Peperbus in Technicolor ken zien staan in da dunne winterlicht. En a`k wijer lòòp, de berreg af zeg mar, oor ik `t: `n rippeterend bendje in `t Groene Pèèrd… Ja ik weet datte Peperbus z`n òòfd nie ken bewege, mar ik zweer oe: ij draaide die dikke bellekop `n bietje n`opzij en ij lachte. `n Bietje mar, mar écht: ij lachte!