berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Twanneke

Ik ad ‘n oom in Rotterdam. Die zage me zelde. Mar mette Vastenavend noom t’ie de trein trug naar Berrege. Dan verkleedde n’ie z’n eige n’al in de trein naar Vlissinge. Eve verbij Roosendaal ston t’ie pontificaal aangetuigd klaar bij de deure om ‘t perron op te springe, recht de Vastenavend in.

 

Ik ad ‘n oom en ‘n tante n’in Oostburreg. ‘n Oom en ‘n tante die verrekkes veul voor Vastenavend voelde. En zodra’t Nuuwe Liedje bekend was gemakt op ‘t Neuzebal, vloge me naar Crusio om ‘t plaatje en draaide da voor die Krabbe n’overzee. Deur de tillefoon, éémaal naar Zeeuws-Vlaandere toe. Da zal zeer ebbe gedaan, denk ik nouw.

 

Want oe motte die uitgeweke mense d’r eige nie voele agge wit en voelt da d’t ierzo Vastenavend is? Dan zitte voor oew leptopke in ‘n otelkamer in ‘Ong Kong. Dan loerde deur ‘n wepkem om ‘n lekske leut op te vange. Dan zijde deur schimmege bééldjes één mement mebiel in Berrege. Ik denk datta zeer doet.

 

Dan wilde mar één ding: gauw trug! Trug naar oew wortels, want die kenne dan vergimmes gaan juke. Dan nimde de bus, de trein, voor mijn part ‘t vliegtuig, enkele reis Krabbegat. En da ken nie rap genogt gaan. Dan zoude de bééne n’onder oew lijf vandaan lòòpe om mar ier te zijn, in ‘t Parredijs onder de Peperbus.

 

Twan was t’r zo één. ‘n Ouwe schoolkameraad die as deur ‘n magneet truggetrokke wier naar ier. Twan, bietje akkelende Twanneke, die ge altijd wel ier of dèèr tegekwam. Zellefde kieltje, zellefde twinkel in z’n ogskes, zellefde, bietje schééve lach. Dees jaar blef t’r één plekske leeg aan de tòòg, oe vol ‘t kefee ok is…