berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Vitemiene G

‘t Zal wel komme n’omda d’ellef-ellef zo dichtbij Allerziele legt en omda d’t Bamesweer is buite, mar van de week moes ik evekes denke n’aan Ome Sjaak Touw. Ome Sjaak die as schoenmaker mééstal dichtbij z’n léést in de Wassenaarstraat bleef en die onder ‘t verzole deur dikkels mè z’n gedachte bij de Vastenavend was. Ome Sjaak die talloze liedjes en tekste bedocht waarvan mar weineg mense wete dattie van ém ware en nie van de prominente zanger of kemediant. Da’s ‘t lot van liedjesschrijvers, die blijve n’altijd in de keliese.

 

Mar ééne keer in ‘t jaar deej t’ie z’n schoenmakersschort af , kwam t’ie naar onze groente- en fruitwinkel in de Wouwsestraat en deej t’ie ‘n jasschort van m’n vader aan. M’n broer en ik stonne dèèr altijd meej onze pukkelege puberneuze bovenop. Waarom? Simpel. Ome Sjaak veranderde dan in DE NAR, ondanks die vale jasschort. Ik schrijf da nouw in óófdletters om aan te geve oe indrukwekkend da voor ons was as kullekes. Want mettie jasschort aan kwam Ome Sjaak DE NAR bij ons in de poort DE KRANS make! Weer óófdletters, want wellek Berregs jong et in z’n leve ooit DE KRANS aangerakt, lat staan: zien make?!

 

Mijn vader voerde verse groente n’aan. Dubbel A ekstra vers, want de naam van de firma ston op ‘t spel. Veral veul knesperende boerekòòl, zo van ‘t land, winterpeeje voor de kleur, preije voor ‘n luchtege toets en lekker sappege, goudglanzende juine. Mettie ingrediejente boetseerde Ome Sjaak dan DE KRANS. Datte onderkrans onder verdachte omstandeg’ede van ‘t kerrek’of verdwene was, gaf ons as aankommende kullekes ‘n ekstra rilling over onze rug. Op eerbiedege afstand zage me n’oe DE KRANS vorrem kreeg. M’n moeder gaf de venijneg scherrepe ijzerdradjes aan waarmeej de vruchte des velds voor ééuweg verankerd wiere in ‘n smakelek schilderij van verse groentinte en winterpeej-oranje.

 

Naar zowatte ‘n uurke was DE KRANS klaar en ston t’ie op ‘n stapeltje lege veilingkiste te geure van gróótseg’eid. Mè d’Ome Sjaak d’r neve. Dèèr zijn gin foto’s van, dus ge zul ‘t meej dees òòggetuigeverslag motte doen. En ‘t leek “lichter”in die sombere poort van ons. Die KRANS straalde wa d’uit. Onze Toon en ik voelde n’ons eige déél ebbe aan iets plechtegs. Wa, da wiste nie, mar ge voelde n’t. DE NAR mette KRANS, ‘n gevoel in óófdletters.

 

Toen me mè d’ellef-ellef saves laat meej mochte naar de Geit die toen nog mar net ‘n jarke n’of zo op z’n sokkeltje ston, zag ik bove de deinende boereploeg in flakkerend fakkellicht “onze” KRANS wir, gedroge deur Ome Sjaak. Ik zag mar allef en allef tusse de breeje rugge deur oe t’ie rond de nek van ‘t eilege bééldje g’ange wier: ‘n diepgroene lauwerkrans van verse Groente rond de nek van de Geit. Vitemiene G zogezeed. Kek, dá d’ellept ‘n mens de kommende winter deur!