berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Verslaafd...

Recht naar ‘t bekendmake van ‘t Nuuwe Liedje n’op ‘t Neuzebal, zwerreme boere n’as bijje n’uit om overal in de stad de “kefee-tekste”rond te brenge. Da zijn van die gròòte velle pepier die ge overal ken zien ange waar ‘n tòòg binne staat. M’n maat en ik moeste de Mart “doen”. Gewapend mettie rolle pepier doke me n’as ‘n stel schriftgeleerde n’uit d’n Ommegang de bruisende binnestad in om vol vuur de Blije Bodschap van de Vastenavend te brenge.

 

En ik mot zegge: me wiere n’overal artelek ont’aald. Alléé’neg de “stijl” wilde nogal ‘s wissele per kefee. Op ‘t ééne plek wiere de rolle bij de zjérant van ‘t resterant geserveerd, bij ‘n vollegend adres wiere ze deur zo’n breeje deur-bewaker in beslag genome en in weer ‘n ander kefee noom de kastelein ze òògstpersòònlek en eigen’andeg aan. Me krege zellefs ‘n kesumsie.

 

Dèèr stonne me dan: mè d’n vers pilske n’in ons ande, ‘n gelukzalege blik in ons òòge en die witte rol pepier onder ons errem. Twee eppie boerejonges mee ‘n reusachtege dzjoint! Rommetom danste de dweile n’as blommekinders op de onwijs gave klanke van ‘t Nuuwe Liedje. ‘t Féést was nog mar nét begonne, mar wij vonne n’t al ‘t absolute einde..! Me nome nog ‘n slokske en ware simpelweg gelukkeg aan de tòòg van de Tuymelèèr.

 

Op dá mement kwam t’r ‘n jonge gast onze ròòze wollek binne. “Ik wil jullie bedanke!”, zee t’ie. “Oezo?”, zeeje me. “Nouw, voor dì fantastiese féést van Vastenavend!” Me zeeje nog da d’ons aandéél wel éél minnekes was, mar dèèr wilde n’ie nie van wete. En toen kwam ‘t ééle ver’aal. Oe t’ie acht jaar geleeje n’uit Rotterdam was vertrokke naar ‘t Krabbegat en ier van ze leve nie mir weg wouw. “Ik ben verslaafd aan dì féést!”, riep t’ie. “Ik ken alle liedjes uit m’n kop, same mè d’alle motto’s plus jaartalle én alle Prinse!” D’r viel inderdaad niks aan te merreke n’op deze ingeburgerde dweil. Alles zat persies zo as ‘t moes: vetlere moterjas mè speldjes, ouw gerdijn mee veldteke vóórop en ‘n leuteg, zellefgeknutseld oedje. Ok z’n zaddoek wees de goeie kant op.

 

IJ zag mijn bewondering en besloot d’r nog ‘n schepke bovenop te doen. “En m’n maat ier”, ij wees op z’n kameraad die t’r net zo perfekt uitzag, “die e’k kenne redde van de Carnaval in Breda!” De maat glimlachte n’n bietje betrapt. “Ja”, ging de neo-Krab wijer, “ik eb ‘m eerst alle Berregse liedjes gemeeld en gezeed: die motte uit oew kop kenne, anders madde nie meej gaan dweile!” En de Bredase bekeerling reageerde gelijk, want uit de bokse klonk: “Onze n’ouwe gasfebriek die is verslete..!” , ‘n Vastenavendliedje uit die goeie ouwe zwart-wit tijd. En ij zong de tekst inderdaad woord voor woord meej! Zonder mekére!

 

Triomfantelek sloot z’n nuuw-Berregse maat dèèr bij aan: “Negentiennegeneveerteg!” En zo zonge n’en dweilde me mè z’n viere op da d’antieke mopke. Onbekend voor mekaar, mar éél bekend mette Berregse Vastenavend! Teminste...zullie toch.