berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Nou oor d't 's van 'n ander!

De Berregse Mart was leeggewaaid. ‘n Eerste novemberstorrem ad de leste resjes zomer drasties opgeruimd. Allééneg ‘n stel terrasstoeltjes ston nog ‘n bietje kleumereg bij mekaar, allef en allef in winterslaap. Allerzieleg gezicht.

 

Mar bij D’n Draak binne was volop leve. ‘n Verkleed bendje ston nog wa d’onwenneg aan d’r instremente te frummele en boere mè d’uitgestreke kiele apte n’in d’r eerste pilske. Boer Janus was druk in de weer meej ‘n baalzak vol dròòg errepellòòf en de Voorzitter klom al op de tafel. ‘t Spel van ellef-ellef kon beginne! Mar, vóórdatte vlam in ‘t lòòf ging, wiere d’r spesiejale gaste voorgesteld: Vastenavendvrinde n’uit Oeteldonk. En nie zómar wa vrinde, neeje: zullie keplete ministerraad! In bont beplakte kiele en diplomatieke steke krege z’n artelek applaus. “Welkom en vanavend zulde zien oe ‘t Krabbegat uit z’n zomerslaap komt en dèèrnaar nog mar aan één ding ken denke: de kommende VASTENAVEND!”

 

‘t Versaangestoke vuur deej ‘t dròòge errepellòòf ontvlamme en de kameraadschap gloeie. “KOM BOERE, GIF MEKAAR ‘N AND”, wier t’r gezonge en de Bosschenare deeje meej. Mee vliegend vaandel trok d’n òòp vervolleges mette wind meej naar Bad’uis De Stoelemat. Dèèr zouwe ze klaargestòòmd worre. Atta d’al nòòdeg was! De nuuwe Gròòtsten Boer won meej gemak d’n afvalrees, Steketee ston al te trappele in z’n lèèrze en onze nuuwe n’Òòg’eid Prins Nilles d’n Derde wier as ‘t ware “erbore”toen t’ie dwars deur ‘t schilderij van z’n illustere voorganger Nilles I stapte. Nar Eric iel ‘t nie dròòg omdattie tot z’n nek in ‘t sop zat van ‘n mebiel bad!

 

‘t Badwater wier weggegooid (zónder Nar!), de fakkels wiere ontstoke en dèèr ginge ze: mette meziek meej naar de Geit. Die Oeteldonkers keke d’r òòge n’uit. As ‘n medèrne rattevanger trok de Prins de Krabbe meej naar ‘t Bléékveld, zingend, dansend en....avast ‘n klein bietje dweilend. Eén lange sliert serpentiende deur de binnestad en kronkelde z’n eige rond de Geit van Mie d’n Os. Ellef gongslage klonke elder deur de nacht en bij ‘t flakkerend fakkellicht kwam de Kale n’Eed recht uit ons art: ‘t zouw wir ‘n sakkers goeie worre onder ‘t motto: DA D’OUW D’OE JONG!

 

Oezo jong? De zòòje wiere nouw al uit uit ‘t Bléékveld gedanse bij de Zevesprong! En die Oeteldonkers? Die danste meej netuurlek. Toen de groene vuurpijl de lucht in spoot ad ginniemand ‘t koud mir, ellef-ellef ad weer gedaan wa d’t mót doen: de Vastenavend-tintel late voele van oew kruin tot aan oew voetzole!

 

Ik dweilde meej zo’n Oeteldonkse gast trug de stad in. Ik vroog: “Oe von d’t?” IJ docht eve naar en zeej toen: “Wa mijn opvalt ierzo is datte mense n’ammaal zoveul leut ebbe!” Ik keek rond en zag da diejen mens da goed gezien ad: pure leut, as vietamiene én as medicijn tegelijk! ‘n Medicijn mè gelukkeg verschrikkelek veul bijwerrekinge: tintelende tééne, knikkende knieje, art- en zielkloppinge, ‘n brok in oew keel en da zaleg werreme gevoel deur éél oew lijf.....! De gezonde koorts è d’ons te pakke!