berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Eej gade meej op toer?

Oeveul kleure n’et ‘n rol serpetienes nie? Zóveul kleure n’en gezichte n’et onze Vastenavend! Ga mar ‘s meej en me slierte n’achter onze n’Óóg’eid aan. Me doen ‘n toerke n’op ‘n “dòòje”donderdagavend.

 

Vliegend koud was ‘t! Koning Winter blaasde z’n kille n’asem over ‘t Bolwerrek. De bòòme kreunde n’ammaal van d’n erremoei. ‘t Blauw van m’n neus stook dan ok gèèf af tege n’t pèèrs van de liemesien van onze n’Óóg’eid die t’r al geparkeerd ston. Koning Winter of nie, onze Prins win tóch altijd deur z’n werremte, da zouwe me rap merreke.

 

Buite n’op de stoep van Avondvrede konde al ore da d’t binne féést was: ‘n bendje gaf t’m van ketoen in de rekrejasie-zaal! De bewòòners zate lengst de kant en as de bééne meschient nie mir wouwe, dan zullie erremkes wel! De Prins dweilde rond, makte pratjes en brocht ‘n stukske voorjaar bij ieder mens. Ik rakte n’in gesprek meej meneer Suijkerbuijk die 93 is.
Da zou d’m nie geve. De jare n’ebbe n’m ‘n gèèf maske gegeve mè van die kleine leut-ogskes d’r in. IJ zee: “A’k ‘t zó ken volouwe, doen’k ‘r nog tien jaar bij!” En ij noom nog ‘n slokske van z’n medisienale borreltje. Oezo: Vastenavend, da d’ouw d’oe jong?!

 

Ik kreeg ‘n lift in de pèèrse en wier zo in vijfteger jare pluusj en – stijl naar de Mortier op de Dubbelstraat gebrocht. Dèèr vergaderde de zjurie van d’n Optocht. Formeliere, voorschrifte n’en instruksies lage n’as gròòte, witte kefettiesnippers op de tafels uitgespreid. Klaar om te perbere de Berregse Vastenavendleut in punte te vange. Ik wens die zjurie veul suuksès, mar ‘t lijkent mijn ‘n bekant onmogeleke taak. D’ontwerrepe n’aan de muur leke mijn teminste n’ammaal eve leuteg. Terwijl de zjurie deskundeg rondkeek, kneep ik d’r tusse n’uit, naar kefee Krijne.

 

Kek, dèèrzo was ‘t weer ‘n totaal ándere wereld! Ginniemand witta, mar dèèr worre stiekem de sterre van d’n emel gerippeteerd voor d’n Ofavend en voor de Boeremaaltijd. Neeje, van mijn zulde nie ore wásse spulde, mar ‘t klonk! Sakkerloot, wa zouwe me toch zijn zonder meziek! En de Sjampetters, ‘t Oforkest van onze Prins, zijn stuk voor stuk rasmuzikante! D’r wor ok nie gerippeteerd in ‘n bovezaaltje, bende gek, gewòòn in ‘t kefee! Mè Fredje Keyzer genietend in z’n oekske, mette visklup aan de tòòg én mè mijn , naast Fredje, eve n’ard genietend van dì stukske muzikale n’emel op aarde.

 

Dan schuift de donkerpèèrse schaduw van de dubbeldekker voor de rame. Me motte weer wijjer. Me worre verjoge n’uit da stukske aards parredijs op de Dubbelstraat. Waar gaan me naartoe? Naar de Brombeer, naar Jan Deusing mè z’n één-persòòns-bouwklup. Ik knòòp m’n duffelse jas dicht tot aan m’n kin en stap in.

 

Uitstappe! Me zijn bij de Brombeer! Bij d’n IJsbeer kunde beter zegge,want die verdomde ijskouwe oostewind et vrij spel op de voetbalvelde. Me duike messenalle de werreme omerrreming in van de ketiene. Menselief, wá d’n féést was ‘t dèèr! Mar wa wilde mè d’t Paporkest! Ik raak mar nie uitgekeke n’op zullie trommelèèr die ken “verdrinke”n’in ‘n trommeltje van amper ellef sentimeter òòg! Wa kentie vent roffele n’en ratele! IJ zwipt de boel op en al gauw gaan de bééntjes ouwerwets van de vloer! Ik voel m’n eige danse in zo’n zwart-wit foto van nét naar d’n oorlog. De versgeplakte n’en pasgelakte koppe rommetom versterreke n’allééneg mar da tijdlòòze van onze Vastenavend. Zó was ‘t, zó is ‘t en zó zal ‘t altijd blijve, da voelde gewòòn.

 

A’k ‘n allef uurke later de leste pèèrse bus neem, trug naar de stad, zien ik deur ‘n allefbevrore n’achterruit de Brombeer in de winternacht verdwijne. ‘t Voorjaar is dèèr al begonne.