berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

Berregse monementezorreg

Ja, ik ad beloofd de krans van de Geit af t’ale. Me zijn ierzo zuineg op onze monemente en de Geit motter netuurlek fris en fier bij staan mette Vastenavend! Die krans ing t’r nouw al dik drie maande en ij begon daneg te stinke. ‘t Winterweer ad dan wel ‘n maandje n’as vrieskist gespuld, mar nouw was t’r gin ontkomme meer aan: die Geitekrans moes geruimd worre! Sommege Bléékveldbewòòners adde n’al geklaagd omdasse dochte datte Greb nog erreges ope lag.

 

Z’adde mijn as zeun van ‘n groenteboer opdracht gegeve da ding nog vóór de Vastenavend van de Geit d’r nek t’ale. Mar, eerlek gezeed, ik was ‘t straal vergete! Pas op weg naar uis naar aflòòp van ‘t Neuzebal, schoot ‘t mijn te binne. Ik besloot ‘n omweggeske te make lengst ‘t Bléékveldje. En da biedt ‘n prachtege aanblik: ééne plas mè licht in die donkere Neuzebalnacht mè dèèr middenin, fier glinsterend in de rege: onze Geit van Mie d’n Os! Mettie stinkkrans rond d’r nek.

 

Eerbiedeg betrad ik ‘t groene tepijt van ‘t Bléékveld en eve later stonne de Geit en ik òòg in òòg. Ze keek mijn òòg’arteg aan, mar ‘n bietje (groente-)boer is nie bang uitgevalle.
Die gaat op de tuppe van z’n schoene staan en sjort gewòòn die krans omòòg. Makkelek zat. Nie dus. Zo’n Geit gif nie gauw op en zeker gin krans mè boerekòòl! Ik kon nog net ‘n voormalege prei pakke die eve later as snot tusse m’n vingers glipte. De stank was inderdaad nie te harde.

 

Oppernuuwt. Deze keer schoof die krans tot op de ores van de Geit, mar ok gin millimeter wijer. ‘n Rotte winterpeej plofte n’op m’n pet. Nuuwe poging. Mè d’t outje van m’n verrekesblaze porde n’ik die rot-krans bietje voor bietje n’omòòg. Datte kouwe rege langzaam in m’n nek begon te druppe noom ik mar voor lief en net op’t òògste punt schoot m’n outje los en viel die ééne over-overrijpe super-paprika – FLATS! – recht in m’n gezicht!

 

Ròòje drap droop in m’n òòge en ik proefde muffe paprika-pitjes tusse m’n lippe. De ekzotiese smurrie mengde z’n eige lekker vlot mette rege. En die verdomde krans gleej wir stateg trug op z’n plek rond die nek. Ooit ‘n Geit zien grijnze? Ikke wel.