berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

As de stoppe 'n bietje deurslaan

De Dubbelstraat bruiste n’as ‘n bubbelbad mè te veul zééppoeier. Ge moes vringe n’om die stòòmkebienes van kefees binne te komme. De Mortier leke wel ‘n groepssauna en bij Door wierde vaneiges geskrupt.

 

Mar voor de échte verjongingskuur moeste diejen avend bij de Krabbeklutsers zijn. Zullie bouwkot was mè jeugdeg entoesjasme omgetòòverd tot fieliejaal van ‘t Dweilbendfestival. Mè veul kunst- en vliegwerrek, ake n’en òòge ware dèèr twee podiejums in mekaar geklutst. Ik mocht as reserve-zjurielid plechteg op zo’n ver’òòg plaatsneme. Wa d’n plek! ‘t Is nie de ruimte, mar ‘t uitzicht! Da was geniete! ‘n Bonte stoet van dweile trekt aan oe verbij. Zo eb ik duzend-en-ellef variejasies gezien op ‘t dweil’oedje, ik eb drie puberverkeringe zien uitgaan dèèrzo. Ok oe ‘t eve later weer goedgemakt wier...meej ‘n ander. Ik zag ouwere Krabbe verzichteg deur die plestieke flappe binnestappe en jonge bendjes deur diezellefde flappe zien binnestorreme. Prachtege koppe n’ok. Jeroen Bosch mè geluid, za’k mar zegge.

 

Dèèr zat ik, in ‘n klei-grijze zetel die z’n leve verslete n’ad in de Ketrien, vlak naast ‘n ijzere kleedkast vol elektronika. Draaje liepe dèèr as dolle serpentienes alle kante n’op en de kast zellef makte n ‘n licht knetterend zoemgeluid. Da gaf bij mijn toch éénege spanning mot ik zegge. Mar goed, ge kom dèèr as zjurielid niks tekort en net as de nuuwe déélnemers arriveerde de glaskes bier mè gròòte regelmaat. Nouw is plasse n’altijd ‘n perbleem in zo’n bouwkot, dus ik besloot van bier over te schakele n’op jonge jenever. Da nim veul minder plek in. De stemming steeg toen zienderòòge en as zjurielid motte netuurlek late zien dagge de muzikante waardeert. Ik bleef dus nie stilzitte en dweilde uitbundeg meej mijn geachte kollega’s op da wankel zjurie-steigertje. Rob Stuart ad ‘n koffertje vol achteleke maskes bij. Genogt voor ‘n volwasse kinderféésje, dus die ginge n’al gauw van òòfd tot òòfd.

 

Ok naar mijn òòfd dus. Ik kreeg ‘n Mikkie Mouzemaske toegeweze. Ik slurrepte schielek m’n glaske leeg om ‘t op te doen. ‘t Stiekske was op ‘n kinderkopke berekend, dus da deej ‘n bietje zeer, mar naar nóg twee borreltjes voelde n’ik niks meer. Wel voelde n’ik ‘n soort van “vloeibare leut”deur m’n lijf stròòme, za’k mar zegge. En zukke leut makt ‘n mens wa d’overmoedeg. Want toen ik op de juinende klanke van ‘t leste bendje n’op die zjurietafel wouw springe...viel ik vlak achterover de Krabbeklutsers Elektriesieteits Sentrale binne! Nondeknetter!!! Alle lichte n’uit! Totale verduistering in de Dubbelstraat! Naar d’n oorlog nie mir voorgekomme! En da deur mijn! Goed, ‘t bendje spulde dapper deur en ier en dèèr gloeide n’n mebieltje n’op, mar die gloeide nie zo ard as ‘t schaamròòd op mijn kake!

 

Ik eb ‘t dèèr nog éél gezelleg g’ad, onder da podiejum. En ik eb ‘t zellefs nog laat gemakt ok. Pas op zondagmorrege zijn’k deur ‘t weecee-ramke naar buite durreve kruipe...